Ду чашми шӯхи турои дидаи бон наме бояд

دو چشم شوخ ترا دیده‌بان نمی‌باید

Ки оҳӯони ҳарамро шубон наме бояд

که آهوان حرم را شبان نمی‌باید

Шикваи ҳасани ту роҳи нигоҳро баста аст

شکوه حسن تو راه نگاه را بسته است

Гули изори турои дидаи бон наме бояд

گل‌عذار ترا دیده‌بان نمی‌باید

Нигоҳи ҳасрат агар дасту пой гум накунад

نگاه حسرت اگر دست و پای گم نکند

Барои арзи таманнои забон наме бояд

برای عرض تمنا زبان نمی‌باید

Чаҳ ҳоҷатаст ба тадбир , ақли маҷнӯн ро

چه حاجت است به تدبیر، عقلِ مجنون را

Дарахти бодияро боғбон наме бояд

درخت بادیه را باغبان نمی‌باید

Сбкрўони ҳавасро назар ба манзил нест

سبکروان هوس را نظر به منزل نیست

Барои тири ҳавои нишон наме бояд

برای تیر هوایی نشان نمی‌باید

Басаст гирди ятемии либоси гавҳари ман

بس است گَردِ یتیمیِ لباسِ گوهرِ من

Марои либос дигар дар ҷаҳон наме бояд

مرا لباس دگر در جهان نمی‌باید

Чаҳ ҳоҷатаст ба таҳсили илм , ориф ро

چه حاجت است به تحصیل علم، عارف را

зи худ баромадаро нардбон наме бояд

ز خود برآمده را نردبان نمی‌باید

Басаст номаи парвона , буии сӯхтагӣ

بس است نامهٔ پروانه، بوی سوختگی

Ба арзи ҳол , марои тарҷумон наме бояд

به عرض حال، مرا ترجمان نمی‌باید

Рафиқ , дар сафари обу гули зарур буд

رفیق، در سفر آب و گل ضرور بود

Барои рафтани дил , корвон наме бояд

برای رفتنِ دل، کاروان نمی‌باید

Басаст нағмаи соиби гиреҳи гушои чаман

بس است نغمهٔ صائب گره‌گشای چمن

Насими субҳи дарин гулистон наме бояд

نسیمِ صبح درین گلستان نمی‌باید