Чаҳ шуд ки домани ёр аз кафам раҳо гардид

چه شد که دامن یار از کفم رها گردید

Ки буии гули натавонади зи гул ҷудо гардид

که بوی گل نتواند ز گل جدا گردید

зи бихўдӣ чу Аннан гусаста рафт аз даст

ز بیخودی چو عنان گسسته رفت از دست

Ба буии зулфи ту ҳар кас ки ошногрдид

به بوی زلف تو هر کس که آشناگردید

Манам ки нест зи оромгоҳи худ хабарам

منم که نیست ز آرامگاه خود خبرم

Вагарнаи қатра ба дарёи зи абри вогрдид

وگرنه قطره به دریا ز ابر واگردید

Насими аҳд ки ёрб гузашти азин гулшан

نسیم عهد که یارب گذشت ازین گلشن

Ки србсри гули ин боғ биўФо гардид

که سربسر گل این باغ بیوفا گردید

Маро ба гӯшаи чашм аноятӣ дарёб

مرا به گوشه چشم عنایتی دریاب

Ки устихони ман аз санг тўтё гардид

که استخوان من از سنگ توتیا گردید

зи резиши дили ман андакии хабари дор

ز ریزش دل من اندکی خبر دار

Касе ки домани гул аз кафши рҳогрдид

کسی که دامن گل از کفش رهاگردید

Чу моҳи ид ба ангушт май намояндам

چو ماه عید به انگشت می نمایندم

зи бори дард агар қоматами дўтогрдид

ز بار درد اگر قامتم دوتاگردید

Азон замон ки марои ишқ зер боркашед

ازان زمان که مرا عشق زیر بارکشید

Қади хамидаи ман қибла дуо гардид

قد خمیده من قبله دعا گردید

Ҳазор хонаи оғӯшро ба хоки нишонд

هزار خانه آغوش را به خاک نشاند

Туро ба хонаи зин ҳар ки раҳнамо гардид

ترا به خانه زین هر که رهنما گردید

Чисони зи майкада махмур бигузарам соиб

چسان ز میکده مخمور بگذرم صائب

наме тавон зи лаби баҳри ташнаи вогрдид

نمی توان ز لب بحر تشنه واگردید