Кунун ки нохуни тадбири ман шикаста дамид

کنون که ناخن تدبیر من شکسته دمید

зи чашм обилаам хори даста даста дамид

ز چشم آبله ام خار دسته دسته دمید

Дарин чаман ки гулаши хор дар бағал дорад

درین چمن که گلش خار در بغل دارد

Хушо касе ки чу бодоми чашм баста дамид

خوشا کسی که چو بادام چشم بسته دمید

Бғири доғ ки сад барги гашт аз нохун

بغیر داغ که صد برگ گشت از ناخن

Чаҳ гули маро дигар аз толеъ хуҷаста дамид

چه گل مرا دگر از طالع خجسته دمید

зи танггирӣ ин рӯзгор дар аҷабам

ز تنگ گیری این روزگار در عجبم

Ки субҳи хандаи чисон аз даҳон писта дамид

که صبح خنده چسان از دهان پسته دمید

Чаҳ фитнае ту ки сунбул ба он димоғи баланд

چه فتنه ای تو که سنبل به آن دماغ بلند

зи шавқи хизмати зулфат камар набаста дамид

ز شوق خدمت زلفت کمر نبسته دمید

Чунон ғубор кудурат гирифт олам ро

چنان غبار کدورت گرفت عالم را

Ки субҳи нури зи ойӣнаи занг баста дамид

که صبح نور ز آیینه زنگ بسته دمید

Назар ба лолау гул чун сияҳ кунам соиб

نظر به لاله و گل چون سیه کنم صائب

Маро ки сунбули оҳ аз дил шикаста дамид

مرا که سنبل آه از دل شکسته دمید