Ки бо ту ҳарфи шаҳидон ишқ ме гуяд

که با تو حرف شهیدان عشق می‌گوید

Ки хӯни шабнам аз офтоб ме ҷӯяд

که خون شبنم از آفتاب می‌جوید

Ба ашк рӯй марои шастаи Тифли хўдроиӣ

به اشک روی مرا شسته طفل خودرایی

Ки ҳафтаи ҳафтаи рухи хешро наме шавед

که هفته هفته رخ خویش را نمی‌شوید

Дар он диёр ки моием беғамӣ куфр аст

در آن دیار که ماییم بی‌غمی کفر است

Ҳавои абри зи дили майл бода ме шавед

هوای ابر ز دل میل باده می‌شوید

Крости Зуҳра ки аз остини براردи даст

کراست زهره که از آستین برآرد دست

Сабои дарин чаман аз шарм гул наме бӯед

صبا درین چمن از شرم گل نمی‌بوید

Турои гумон ки ту дар хоби ончӣ май бинӣ

ترا گمان که تو در خواب آنچه می‌بینی

Ба мо тапидани дили як ба як наме гуяд

به ما تپیدن دل یک به یک نمی‌گوید

Чаҳ мотам аст надонам наҳуфта дар дили хок

چه ماتم است ندانم نهفته در دل خاک

Ки рух ба хӯни ҷигари шастаи лола май равед

که رخ به خون جگر شسته لاله می‌روید

з шарм нест назари пеши по фикандани ёр

ز شرم نیست نظر پیش پا فکندن یار

Баҳонааш шудаи охир баҳона ме ҷӯяд

بهانه‌اش شده آخر بهانه می‌جوید

Расед ишқ ба побӯси арш ва баргардед

رسید عشق به پابوس عرش و برگردید

Ҳануз ақли гарони ҷон рафиқ ме ҷӯяд

هنوز عقل گران‌جان رفیق می‌جوید

Агар ба чашмаи теғи ту роҳ Хизр уфтад

اگر به چشمه تیغ تو راه خضر افتد

зи ҷабҳаи хати ғубор ҳаёт ме шавед

ز جبهه خط غبار حیات می‌شوید

зи тоби партав рӯй ту дидаи соиб

ز تاب پرتو روی تو دیده صائب

зи офтоби қиёмат паноҳ ме ҷӯяд

ز آفتاب قیامت پناه می‌جوید