Макун кӯтоҳ дар айёми хати зулфи парешон ро

مکن کوتاه در ایام خط زلف پریشان را

Ки бошад ногузир аз мади бисмии аллоҳи девон ро

که باشد ناگزیر از مد بسم الله دیوان را

зи озори дил саргаштагон бигузар ки ин хиҷлат

ز آزار دل سرگشتگان بگذر که این خجلت

зи майдони сар ба пеши афкандаи беруни баради чавгон ро

ز میدان سر به پیش افکنده بیرون برد چوگان را

Май равшани гуҳари майхонаро торик нагузорад

می روشن گهر میخانه را تاریک نگذارد

Чароғ аз хӯни гарми худ буд хоки шаҳидон ро

چراغ از خون گرم خود بود خاک شهیدان را

Баҳори ҳасани хубони обу ранг аз ишқ ме гирад

بهار حسن خوبان آب و رنگ از عشق می گیرد

Ки дорад тозаи шӯри булбулони захми гулистон ро

که دارد تازه شور بلبلان زخم گلستان را

Агар девонаи ман остин аз чашм бардорад

اگر دیوانه من آستین از چشم بردارد

Кунад фаввораи хӯни гирдбоди ин биёбон ро

کند فواره خون گردباد این بیابان را

Таровати барад аз симои гардуни синаи гармам

طراوت برد از سیمای گردون سینه گرمم

Суфоли ташнаи ман сохт дӯди талх , райҳон ро

سفال تشنه من ساخت دود تلخ، ریحان را

Ба захми чархи тан дар даҳ ки ҷузи умеди ҳамворӣ

به زخم چرخ تن در ده که جز امید همواری

Набошад марҳами дигар , дуруштиҳои савҳон ро

نباشد مرهم دیگر، درشتی های سوهان را

Манол аз талхкомӣ , рӯ ба даргоҳ касе овар

منال از تلخکامی، رو به درگاه کسی آور

Ки ризқ мӯр месозад шикарханди сулаймон ро

که رزق مور می سازد شکرخند سلیمان را

Дар он фурсат ки дар девонагии собит қадам будам

در آن فرصت که در دیوانگی ثابت قدم بودم

з лангар киштем бебол ва пар мекард тӯфон ро

ز لنگر کشتیم بی بال و پر می کرد طوفان را

Муаттар шуд дару девор аз афкори ман соиб

معطر شد در و دیوار از افکار من صائب

Агар чаҳ дар сафоҳон нест бӯ , себи сафоҳон ро

اگر چه در صفاهان نیست بو، سیب صفاهان را