Чаҳ донад он ситамгари қадари дилҳои парешонро ?

چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟

Ки созад Тифли бозигӯши коғзбоди қуръон ро

که سازد طفل بازیگوش کاغذباد قرآن را

Агар чун дигарон шамъии зи дилсӯзӣ наме оре

اگر چون دیگران شمعی ز دلسوزی نمی آری

Чироғон кун зи нақши пои худ хоки шаҳидон ро

چراغان کن ز نقش پای خود خاک شهیدان را

Расоеи доштами чашм аз шаби васлаш , надонистам

رسایی داشتم چشم از شب وصلش، ندانستم

Ки дар айёми мавсим каъба созад ҷамъи домон ро

که در ایام موسم کعبه سازد جمع دامان را

Зулайхо чун кашад бар рӯй Юсуфи нили бадномӣ ?

زلیخا چون کشد بر روی یوسف نیل بدنامی؟

Ки гардад чоки тӯҳмат , субҳи содиқ , покдомон ро

که گردد چاک تهمت، صبح صادق، پاکدامان را

Надорад ҳосилии ғайр аз надомати ҳилаи ихвон

ندارد حاصلی غیر از ندامت حیله اخوان

Ба пиҳ гург натавон зишт кардани моҳи канъон ро

به پیه گرگ نتوان زشت کردن ماه کنعان را

Ба умед чаҳ ошиқ аз хати таслими српичд ?

به امید چه عاشق از خط تسلیم سرپیچد؟

Ки аз кас нест умеди шафоати сайди қурбон ро

که از کس نیست امید شفاعت صید قربان را

Ба ғӯри ҳасани натавонад расӣдани чашми кӯтаҳи байн

به غور حسن نتواند رسیدن چشم کوته بین

зи Юсуфи баҳрае ғайр аз гаронӣ нест мизон ро

ز یوسف بهره ای غیر از گرانی نیست میزان را

зи ҷамъияти каф афсӯс бошад ҳосили мумсик

ز جمعیت کف افسوس باشد حاصل ممسک

Ки аз дарёии гавҳар , бод дар дастаст марҷон ро

که از دریای گوهر، باد در دست است مرجان را

Чу доғи лола аз зери сиёҳӣ барнаме ояд

چو داغ لاله از زیر سیاهی برنمی آید

Лаби ҷони бахш ӯтар сохт аз баси оби ҳайвон ро

لب جان بخش او تر ساخت از بس آب حیوان را

Ба дарёи сад гиребон чок дорад аз садафи соиб

به دریا صد گریبان چاک دارد از صدف صائب

Куҷои сӯзад ба хори хушки мо дили абри Нитсаонро ?

کجا سوزد به خار خشک ما دل ابر نیسان را؟