Ошиқи з рафтани дил бетоб май барад

عاشق ز رفتن دل بی‌تاب می‌برد

Файзӣ ки хок аз омадани об май барад

فیضی که خاک از آمدن آب می‌برد

Дар синаҳои соф нагирад қарори дил

در سینه‌های صاف نگیرد قرار دل

Ойӣнаи ихтиёри зи симоб май барад

آیینه اختیار ز سیماب می‌برد

Дар чашми доғ дида кашад серума аз намак

در چشم داغ دیده کشد سرمه از نمک

Парвонаро касе ки ба маҳтоб май барад

پروانه را کسی که به مهتاب می‌برد

Нагузошт об дар ҷигари теғи захми ман

نگذاشت آب در جگر تیغ زخم من

Ҷон аз суфоли ташнаи куҷои об май барад

جان از سفال تشنه کجا آب می‌برد

Рӯе ки чашми ман шудаи маҳви назора аш

رویی که چشم من شده محو نظاره‌اش

Бе тоқатии зи гавҳари сероб май барад

بی‌طاقتی ز گوهر سیراب می‌برد

Мастонаи ҷилваҳои ту эй оби зиндагӣ

مستانه جلوه‌های تو ای آب زندگی

Гардиши зи ёди ҳалқаи гирдоб май барад

گردش ز یاد حلقه گرداب می‌برد

Аз печу тоби риштаи умраш гиреҳ шавад

از پیچ و تاب رشته عمرش گره شود

Аз ҳар дилӣ ки мӯии миёни тоб май барад

از هر دلی که موی میان تاب می‌برد

Дар бодаи нашъа аз назар зоҳидӣ намонад

در باده نشئه از نظر زاهدان نماند

Чашми надидагони зи гуҳари об май барад

چشم ندیدگان ز گهر آب می‌برد

Соиби маро чу об хумор оварад ба ҳуш

صائب مرا چو آب خمار آورد به هوش

Ҳарчанд ҳуши халқ май ноб май барад

هرچند هوش خلق می ناب می‌برد