Маҷнӯни назар ба шухии чашм ғизол кард

مجنون نظر به شوخی چشم غزال کرد

Ёд омадаш зи ваҳшати Лайлӣ вҳол кард

یاد آمدش ز وحشت لیلی وحال کرد

Дар рӯзгори ҳасани ту аз хиҷлатӣ ки дошт

در روزگار حسن تو از خجلتی که داشت

Гули оби врнги худ арақ инфеъол кард

گل آب ورنگ خود عرق انفعال کرد

Гул кард чун шафақи зи гиребони вдомнш

گل کرد چون شفق ز گریبان ودامنش

Чандон ки чархи хӯни маро поймол кард

چندان که چرخ خون مرا پایمال کرد

Шерозаи баҳори тамошои гусаста буд

شیرازه بهار تماشا گسسته بود

То мурғи пуршикастаи мо фикр бол кард

تا مرغ پرشکسته ما فکر بال کرد

Печади забони сабзаи хокаш ба икдгр

پیچد زبان سبزه خاکش به یکدگر

Ҳайронии рухи ту касеро ки лол кард

حیرانی رخ تو کسی را که لال کرد

Ҷӯши нишоти хӯни ман аз май зиёда буд

جوش نشاط خون من از می زیاده بود

Ин олами фусурдаи маро чун суфол кард

این عالم فسرده مرا چون سفال کرد

Перӣ агар чаҳ гавҳари дандони з ман гирифт

پیری اگر چه گوهر دندان ز من گرفت

Шодам ки бе ниёзи маро аз хилол кард

شادم که بی نیاز مرا از خلال کرد

Ҳар булбулӣ ки аз рухи гул нусха барграфт

هر بلبلی که از رخ گل نسخه برگرفت

Айши баҳори фасли хазон зирбол кард

عیش بهار فصل خزان زیربال کرد

Аз сояи хати ту чу хуршед равшан аст

از سایه خط تو چو خورشید روشن است

Майлӣ ки офтоби ту сӯй завол кард

میلی که آفتاب تو سوی زوال کرد

Ҳар сайли тирае ки азон тира тар набӯд

هر سیل تیره ای که ازان تیره تر نبود

Равшангари муҳӣт ба мавҷӣ зулол кард

روشنگر محیط به موجی زلال کرد

Соиб басаст чанд кунӣ фикри он даҳан

صائب بس است چند کنی فکر آن دهن

Натавон тамоми умри хаёл маҳол кард

نتوان تمام عمر خیال محال کرد