Фурӯғи ҳасан аз хат беш гардад лолаи рӯйон ро

فروغ حسن از خط بیش گردد لاله رویان را

Ки хомӯшӣ буд камтар , чароғи зери домон ро

که خاموشی بود کمتر، چراغ زیر دامان را

Ниҳон дар хати сабзи он лаъли шукри борро бингар

نهان در خط سبز آن لعل شکر بار را بنگر

Надидӣ зери боли тӯтӣонгар шкрстон ро

ندیدی زیر بال طوطیان گر شکرستان را

Ба резиш ме тавон доғи сиёҳиро зи дил шустан

به ریزش می توان داغ سیاهی را ز دل شستن

Ки бошад абр беборон , шаби одинаи мисатон ро

که باشد ابر بی باران، شب آدینه مستان را

Ба ҷӯши синаи ман брнёиди меҳри хомӯшӣ

به جوش سینه من برنیاید مهر خاموشی

Ҳубобии пардаи дорӣ чун тавонад кард тӯфонро ?

حبابی پرده داری چون تواند کرد طوفان را؟

Ҳарисон мешаванд аз давр бош манъи мубрам тар

حریصان می شوند از دور باش منع مبرم تر

Ки дандони тамаъ мисвок созад чӯби дарбон ро

که دندان طمع مسواک سازد چوب دربان را

Карими поки гавҳари чашми соилро кунад равшан

کریم پاک گوهر چشم سایل را کند روشن

Садаф бо бастаи чашмӣ май шиносади абри Нитсаон ро

صدف با بسته چشمی می شناسد ابر نیسان را

Магар рӯй ърқноки туро дидааст , каз ғайрат

مگر روی عرقناک ترا دیده است، کز غیرت

зи барги лолаи шабнам бар ҷигари афшурдаи дандонро ?

ز برگ لاله شبنم بر جگر افشرده دندان را؟

Суханҳои парешони маро нишнидани аввалӣ тар

سخن های پریشان مرا نشنیدن اولی تر

Ки борони ашк ҳасрат бошад ин абри парешон ро

که باران اشک حسرت باشد این ابر پریشان را

Тавон мазмуни мактуб маро дарёфт аз унвон

توان مضمون مکتوب مرا دریافت از عنوان

Ки чини остин бар ҷабҳа бошад тангдастон ро

که چین آستین بر جبهه باشد تنگدستان را

Маро аз қурби шабнам дар гулистон шуд чунин равшан

مرا از قرب شبنم در گلستان شد چنین روشن

Ки хубон аз ҳаво гиранд соиби поки чашмон ро

که خوبان از هوا گیرند صائب پاک چشمان را