Пӯшидаи ёр агар на меноб ме хӯрд

پوشیده یار اگر نه می ناب می‌خورد

Ин ранги лолаи гавани зи куҷо об ме хӯрд

این رنگ لاله‌گون ز کجا آب می‌خورد

Чун ташнае ки об хӯрд дар миёни хоб

چون تشنه‌ای که آب خورد در میان خواب

Хӯнам чу оби чашми ту дар хоб ме хӯрд

خونم چو آب چشم تو در خواب می‌خورد

Мӯӣ майонаш аз нигаҳи гарми ошиқон

موی میانش از نگه گرم عاشقان

Аз зулфи мшкбори фузун тоб ме хӯрд

از زلف مشکبار فزون تاب می‌خورد

Паҳлавӣ ҳарки кард қаноат ба хоки нарм

پهلوی هرکه کرد قناعت به خاک نرم

Неш аз смўру қоқм ва санҷоб ме хӯрд

نیش از سمور و قاقُم و سنجاب می‌خورد

Ин риштаи зуди харҷ гиреҳ мешавад тамом

این رشته زود خرج گره می‌شود تمام

Аз ишқ агар чунин раги ҷон тоб ме хӯрд

از عشق اگر چنین رگ جان تاب می‌خورد

Аз кӯза суфол нахурдааст оби сард

از کوزه سفال نخورده است آب سرد

Аз ҷоми зар касе ки меноб ме хӯрд

از جام زر کسی که می ناب می‌خورد

Ҳар қатраи об дар ҷигараш мешавад гуҳар

هر قطره آب در جگرش می‌شود گهر

Ҳаркаси шимурдаи ҳамчуи садаф об ме хӯрд

هرکس شمرده همچو صدف آب می‌خورد

Ғофил ки мехӯрд дили худро зи содагӣ

غافل که می‌خورد دل خود را ز سادگی

Аз риштаи ончии гавҳар сероб ме хӯрд

از رشته آنچه گوهر سیراب می‌خورد

Дили эмин аз газанди сари зулф ёр нест

دل ایمن از گزند سر زلف یار نیست

Чун моҳе ки туъмаи з қуллоб ме хӯрд

چون ماهیی که طعمه ز قلاب می‌خورد

Дар нур кӣ расад яди Байзо ба нахли тавр

در نور کی رسد ید بیضا به نخل طور

Парвонаи хӯни хеш ба маҳтоб ме хӯрд

پروانه خون خویش به مهتاب می‌خورد

Соиб чу лолаи ҳарки буд косаи сарнигӯн

صائب چو لاله هرکه بود کاسه سرنگون

Бе дардисари мудом меноб ме хӯрд

بی‌دردسر مدام می ناب می‌خورد