Кам кам дили марои ғам вондишаҳ ме хӯрд

کم کم دل مرا غم واندیشه می خورد

Ин бодаи оқибати сари ин шиша ме хӯрд

این باده عاقبت سر این شیشه می خورد

Масдӯд чун кунам ки дарин тангнои маро

مسدود چون کنم که درین تنگنا مرا

Бодӣ ба дили зи равзан андеша ме хӯрд

بادی به دل ز روزن اندیشه می خورد

Хӯн диласт рӯзии ғами пешагони фикр

خون دل است روزی غم پیشگان فکر

Бечораи он ки рӯзии азин пеша ме хӯрд

بیچاره آن که روزی ازین پیشه می خورد

Заъфам расидааст ба ҷое ки пои ман

ضعفم رسیده است به جایی که پای من

Аз муваҷҷаҳи ҳаво ба дам теша ме хӯрд

از موجه هوا به دم تیشه می خورد

Ҷое ки хӯни зи нохун хуршед ме чакад

جایی که خون ز ناخن خورشید می چکد

Фарҳоди содаи лавҳи ғам теша ме хӯрд

فرهاد ساده لوح غم تیشه می خورد

Нахлӣаст осмон ки дили мости реша аш

نخلی است آسمان که دل ماست ریشه اش

Ин нахли саркаши оби азин реша ме хӯрд

این نخل سرکش آب ازین ریشه می خورد

Парвардаанд шишаи афлокро ба заҳр

پرورده اند شیشه افلاک را به زهر

Бечораи он ки захмии азин шиша ме хӯрд

بیچاره آن که زخمی ازین شیشه می خورد

Мавқуфи як пиёла буд зуҳди хушки ман

موقوف یک پیاله بود زهد خشک من

Аз чашми шери барқ ба ин беша ме хӯрд

از چشم شیر برق به این بیشه می خورد

Соиб куҷо расад ба ҳумои устихони мо

صائب کجا رسد به هما استخوان ما

Моро чунин ки оташ андеша ме хӯрд

ما را چنین که آتش اندیشه می خورد