Исо дамӣ куҷост ба дард сухан расад

عیسی دمی کجاست به درد سخن رسد

Пеш аз дами ҳалок ба болин ман расад

پیش از دم هلاک به بالین من رسد

Доне чаҳ рӯзи даст дуо мерасад ба арш

دانی چه روز دست دعا می رسد به عرش

Рӯзӣ ки ин ғариб ба тахт ватан расад

روزی که این غریب به تخت وطن رسد

Олами тамоми пардаи фонӯс ҳасан ӯст

عالم تمام پرده فانوس حسن اوست

ӣнҷо ба шамъи тавр перҳан расад

اینجا به شمع طور پیرهن رسد

Бе пардаи нақши сӯрати ширин нигошта аст

بی پرده نقش صورت شیرین نگاشته است

Кўтишаҳ то ба дод сркўҳкн расад

کوتیشه تا به داد سرکوهکن رسد

Чун шамъи оҳҳои глўсўз май кашам

چون شمع آههای گلوسوز می کشم

То боди субҳ бар сари болин ман расад

تا باد صبح بر سر بالین من رسد

Кӣ ҳади мости дасти дарозӣ ба шохи гул

کی حد ماست دست درازی به شاخ گل

Моро басаст хорӣ агар аз чаман расад

مارا بس است خاری اگر از چمن رسد

Соиби миёни ӣнҳамаи шакарлабон ки ҳаст

صائب میان اینهمه شکرلبان که هست

Бодом чашм кист ба мағз сухан расад

بادام چشم کیست به مغز سخن رسد