Гарданкашӣ ба сарв сарафроз ме расад

گردنکشی به سرو سرافراز می رسد

Озодаро ба оламён ноз ме расад

آزاده را به عالمیان ناز می رسد

Ҳар чанд бесадост чу ойӣнаи оби умр

هر چند بی صداست چو آیینه آب عمر

Аз рафтанаш ба гӯши ман овоз ме расад

از رفتنش به گوش من آواز می رسد

Ҳиммати баланди дор каз ин хокдони паст

همت بلند دار کز این خاکدان پست

Шабнам ба осмон ба як андоз ме расад

شبنم به آسمان به یک انداز می رسد

Ҷӯёии номаҳои сиёҳаст абри файз

جویای نامه های سیاه است ابر فیض

Ойӣнаи гирифта ба прдозмӣ расад

آیینه گرفته به پردازمی رسد

Ёқӯби чашми бохтаро ёфт оқибат

یعقوب چشم باخته را یافت عاقبت

Охир ба коми хеши назар бозме расад

آخر به کام خویش نظر بازمی رسد

Ин шишаи пора ки дарин хок рехта аст

این شیشه پاره که درین خاک ریخته است

Дар бутаи гудоз ба ҳам боз ме расад

در بوته گداز به هم باز می رسد

Он рӯз мешавем зи саргаштагии халос

آن روز می شویم ز سرگشتگی خلاص

Конҷоми мо ба нуқта оғоз ме расад

کانجام ما به نقطه آغاز می رسد

Дар сина мезанад нафаси хешро гиреҳ

در سینه می زند نفس خویش را گره

Ҳаркас ки дар ҳақиқати ин роз ме расад

هرکس که در حقیقت این راز می رسد

Аз дӯстони боғи дарин гӯшаи қафас

از دوستان باغ درین گوشه قفس

Гоҳе насими субҳ ба ман боз ме расад

گاهی نسیم صبح به من باز می رسد

Хӯн гиря мекунад дар вдиўори рӯзгор

خون گریه می کند در ودیوار روزگار

Дигари кадоми хона барандоз ме расад

دیگر کدام خانه برانداز می رسد

Соиб хамаш нишин ки дарин рӯзгори ҳарф

صائب خمش نشین که درین روزگار حرف

Аз лаб бурун нарафта ба ғаммоз ме расад

از لب برون نرفته به غماز می رسد