зи манъ афзӯн шавад шавқи грстн беқаророн ро

ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران را

Ки афзоед расое аз гиреҳ дар риштаи борон ро

که افزاید رسایی از گره در رشته باران را

зи тӯфони панҷа марҷон нагардад баҳрро монеъ

ز طوفان پنجه مرجان نگردد بحر را مانع

Куҷо сокин кунад дасти навозиш беқароронро ?

کجا ساکن کند دست نوازش بی قراران را؟

Ба қадари саъй , аз мақсӯд ҳар каси баҳра Эй дорад

به قدر سعی، از مقصود هر کس بهره ای دارد

Ки манзили пеши пои худ буд , домани саворон ро

که منزل پیش پای خود بود، دامن سواران را

Чаҳ пурвои дили сад пора дорад теғи серобаш ?

چه پروای دل صد پاره دارد تیغ سیرابش؟

Ки ҳар баррагии забон шукр бошад навбаҳорон ро

که هر برگی زبان شکر باشد نوبهاران را

Ба абр умед дорад дона то зер замин бошад

به ابر امید دارد دانه تا زیر زمین باشد

Назар бар олам болост доими хоксорон ро

نظر بر عالم بالاست دایم خاکساران را

Ба хуршеди дурахшон , нисбати ҳиммат буд тӯҳмат

به خورشید درخشان، نسبت همت بود تهمت

Ки резиш ихтиёрӣ нест дасти раъшаи дорон ро

که ریزش اختیاری نیست دست رعشه داران را

Алойиқро буд кӯтоҳ , даст аз домани ҳиммат

علایق را بود کوتاه، دست از دامن همت

зи гирд раҳ набошад заҳматии гардуни саворон ро

ز گرد ره نباشد زحمتی گردون سواران را

Ба хат умедҳо дорад дил бе тоқати ошиқ

به خط امیدها دارد دل بی طاقت عاشق

Ки вақти шом , субҳ ид бошад рӯзаи дорон ро

که وقت شام، صبح عید باشد روزه داران را

Насозад мояи дорони мурувватро зиёни ғамгин

نسازد مایه داران مروت را زیان غمگین

Нишоти бохт беш аз барад бошад хуши қиморон ро

نشاط باخت بیش از برد باشد خوش قماران را

Ба ақли шиша дил бошад гарони ҳарфи маломатгар

به عقل شیشه دل باشد گران حرف ملامتگر

Сари девонаи гулрезони шуморади снгборон ро

سر دیوانه گلریزان شمارد سنگباران را

Наме печади сар аз санги маломат ҳар ки маҷнӯн шуд

نمی پیچد سر از سنگ ملامت هر که مجنون شد

Ки созад сурхи рӯи санги маҳаки комили айёрон ро

که سازد سرخ رو سنگ محک کامل عیاران را

зи хўшўқтӣ гуворо мешавад ҳар нохушии соиб

ز خوشوقتی گوارا می شود هر ناخوشی صائب

Ки чашми шӯри кавкаб нақл бошад мигсорон ро

که چشم شور کوکب نقل باشد میگساران را