з хилват нест бар хотири ғамии ваҳдати шиорон ро

ز خلوت نیست بر خاطر غمی وحدت شعاران را

Гиреҳ дар дил з пайвандаст доими шохсорон ро

گره در دل ز پیوندست دایم شاخساران را

Ҳарифи хира чашмон нест ҳасани шрмноки ту

حریف خیره چشمان نیست حسن شرمناک تو

Макун зинҳори давр аз базми худ мо хоксорон ро

مکن زنهار دور از بزم خود ما خاکساران را

Қабули ишқ чун Фарҳод ҳар касро камари бандад

قبول عشق چون فرهاد هر کس را کمر بندد

зи ҷон сахтӣ кунад дандонаи теғи кӯҳсорон ро

ز جان سختی کند دندانه تیغ کوهساران را

Гаронсангии фалоханро пар парвоз ме гардад

گرانسنگی فلاخن را پر پرواز می گردد

Ба кӯҳ сабр натавон дод таскин беқаророн ро

به کوه صبر نتوان داد تسکین بی قراران را

Ман бедасту пои зини хурдсолон чун ситонами дил ?

من بی دست و پا زین خردسالان چون ستانم دل؟

Ки натавонад расед оташ ба гирди ин неи саворон ро

که نتواند رسید آتش به گرد این نی سواران را

Ҳамоно ҳам қисми гаштанд бо ҳам лолаи рухсорон

همانا هم قسم گشتند با هم لاله رخساران

Ки хӯни созанд дар дили бӯсаи умедворон ро

که خون سازند در دل بوسه امیدواران را

Ба шарм ман надорад андалебии ёд , ин гулшан

به شرم من ندارد عندلیبی یاد، این گلشن

Ки зери болу пари барадам ба сари фасли баҳорон ро

که زیر بال و پر بردم به سر فصل بهاران را

Манеҳ зинҳори беруни пой аз ҳади гилӣми худ

منه زنهار بیرون پای از حد گلیم خود

Каз афтодани хатари камтар буд домани саворон ро

کز افتادن خطر کمتر بود دامن سواران را

Маро кардааст соиб бедилу дайни гардиши чашмӣ

مرا کرده است صائب بی دل و دین گردش چشمی

Ки созад нақли маҷлиси сбҳаҳи парҳезгорон ро

که سازد نقل مجلس سبحه پرهیزگاران را