Нестии Тифл , ӣнқадар бар хок ғалтидан чаро ?

نیستی طفل، اینقدر بر خاک غلتیدن چرا؟

Гул ба рӯй офтоби рӯҳ молидан чаро

گِل به روی آفتابِ روح مالیدن چرا

Ҷисм хокӣ чист каз вай даст натавон брФшонд ?

جسمِ خاکی چیست کز وی دست نتوان برفشاند؟

Гирди дасту пои худ чун гурба лесидан чаро

گَردِ دست و پای خود چون گربه لیسیدن چرا

Хоки саҳрои адам аз хӯн ҳастӣ беҳтараст

خاکِ صحرای عدم از خونِ هستی بهترست

Бар сари ҷони ӣнқадар эй шамъ ларзидан чаро

بر سرِ جان اینقدر ای شمع لرزیدن چرا

Кӯрро аз раҳбари бино баридан ғофилӣ аст

کور را از رهبرِ بینا بریدن غافلی است

Бесабаб аз айби байни хеш ранҷидан чаро

بی‌سبب از عیب‌بینِ خویش رنجیدن چرا

Сарви ман , бо сояи худ сари гаронӣ расм нест

سروِ من، با سایهٔ خود سَر‌گرانی رسم نیست

ӣнқадар аз хоксори хеш ранҷидан чаро

اینقدر از خاکسارِ خویش رنجیدن چرا

Сангро пар медиҳад шавқи азизони ватан

سنگ را پَر می‌دهد شوقِ عزیزانِ وطن

эй кам аз санги нишон , аз ҷо наҷунбидан чаро

ای کم از سنگِ نشان، از جا نجنبیدن چرا

( қадари шеъртар чаҳ медонанд ноқиси тинатон ?

(قدرِ شعر تر چه می‌دانند ناقص‌طینتان؟

Оби ҳайвон бар замини шӯраи Пошидан чаро )

آب حیوان بر زمینِ شوره پاشیدن چرا)

( умр чун боди баҳории доман афшон ме равад

(عمر چون بادِ بهاری دامن‌افشان می‌رود

Дар миёни хору хас чун гул нахандидан чаро )

در میانِ خار و خس چون گل نخندیدن چرا)

Баъди умрӣ аз лаби лаъли ту бӯсӣ хоста аст

بعدِ عمری از لبِ لعلِ تو بوسی خواسته است

ӣнқадар аз соиби густох , ранҷидан чаро ?

اینقدر از صائبِ گستاخ، رنجیدن چرا؟