Мад эҳсонаст бисмии аллоҳи девони субҳ ро

مد احسان است بسم الله دیوان صبح را

Раҳ ба мазмун ме тавон бурдани зи унвони субҳ ро

ره به مضمون می توان بردن ز عنوان صبح را

Содиқонро баҳри рӯзии заҳматӣ дар кор нест

صادقان را بهر روزی زحمتی در کار نیست

Каз танури сард , гарм ояд буруни нони субҳ ро

کز تنور سرد، گرم آید برون نان صبح را

Гарчи дар абри сифеди умед борон камтараст

گرچه در ابر سفید امید باران کمترست

Файз май боради зи симои ҳамчуи борони субҳ ро

فیض می بارد ز سیما همچو باران صبح را

намезадойад гиря аз ойӣнаи дили тирагӣ

می زداید گریه از آیینه دل تیرگی

Ашки анҷум май намояди покдомони субҳ ро

اشک انجم می نماید پاکدامان صبح را

Бо дили пари хӯн , даҳан аз шиква бастан мушкил аст

با دل پر خون، دهن از شکوه بستن مشکل است

намекунад поси нафас аз синаи чокони субҳ ро

می کند پاس نفس از سینه چاکان صبح را

Чун гронхўобони ғифлатро ба дом эҳё кунад ?

چون گرانخوابان غفلت را به دام احیا کند؟

Нестгар шӯри қиёмат дар намакдони субҳ ро

نیست گر شور قیامت در نمکدان صبح را

Чун сабки мағзони фиреби ханда шодӣ махӯр

چون سبک مغزان فریب خنده شادی مخور

Каз шафақи рангин ба хӯн шуд рӯй хандони субҳ ро

کز شفق رنگین به خون شد روی خندان صبح را

Қадари теғи меҳрро равшандилон донанд чист

قدر تیغ مهر را روشندلان دانند چیست

Кард шодии марг , як захми намоёни субҳ ро

کرد شادی مرگ، یک زخم نمایان صبح را

Доғи ишқ аз сафҳаи симоӣ ошиқ зоҳираст

داغ عشق از صفحه سیمای عاشق ظاهرست

Меҳр чун монад ниҳон дар зери домони субҳро ?

مهر چون ماند نهان در زیر دامان صبح را؟

Аз руфӯии сина мо бигузар эй носеҳ , ки захм

از رفوی سینه ما بگذر ای ناصح، که زخم

намешавад аз бахяи анҷуми намоёни субҳ ро

می شود از بخیه انجم نمایان صبح را

Бо нигоҳи даври қонеъи шӯ ки бо ин қурб нест

با نگاه دور قانع شو که با این قرب نیست

Баҳрае ҷузи оҳи сард аз меҳри тобони субҳ ро

بهره ای جز آه سرد از مهر تابان صبح را

Ҳасани ҳам дар парда номӯс мемонад ниҳон

حسن هم در پرده ناموس می ماند نهان

намекашад хуршед агар сар дар гиребони субҳ ро

می کشد خورشید اگر سر در گریبان صبح را

Хоби ғифлат аз саҳархезии ҳиҷоби мо шуда аст

خواب غفلت از سحرخیزی حجاب ما شده است

Нест варна кӯтаҳӣ дар мади эҳсони субҳ ро

نیست ورنه کوتهی در مد احسان صبح را

То нафасро рост месозад дарин зулмати саро

تا نفس را راست می سازد درین ظلمت سرا

Меҳр бар лаб мезанад хуршеди тобони субҳ ро

مهر بر لب می زند خورشید تابان صبح را

Ростии равшангар дил мешавад охир , ки сидқ

راستی روشنگر دل می شود آخر، که صدق

Рӯ сифед оварад берун аз шабистони субҳ ро

رو سفید آورد بیرون از شبستان صبح را

Расатонро нест рӯзигар зи хӯни дил , чаро

راستان را نیست روزی گر ز خون دل، چرا

намешавад соиб ба хӯнтар аз шафақи нони субҳро ?

می شود صائب به خون تر از شفق نان صبح را؟