Фурӯғ меҳр бошад дидаи ахтршморон ро

فروغ مهر باشد دیده اخترشماران را

Сафоӣ моҳ бошад ҷабҳаи шаби зиндаи дорон ро

صفای ماه باشد جبهه شب زنده داران را

На ҳар оҳӣ қабул уфтад , на ҳар ашкӣ асар дорад

نه هر آهی قبول افتد، نه هر اشکی اثر دارد

Яке гавҳар шавад аз сад ҳазорон қатра , борон ро

یکی گوهر شود از صد هزاران قطره، باران را

Насими ноумедӣ , бади варақ гардонданӣ дорад

نسیم ناامیدی، بد ورق گرداندنی دارد

Макун навмед аз даргоҳи худ умедворон ро

مکن نومید از درگاه خود امیدواران را

Туу дилҷӯеи ошиқ , зиҳии андешаи ботил !

تو و دلجویی عاشق، زهی اندیشه باطل!

Ғубори хати магари орад ба ёдати хоксорон ро

غبار خط مگر آرد به یادت خاکساران را

Ба дасти зангёни ойӣна додан нест бенаӣ

به دست زنگیان آیینه دادن نیست بینایی

Мадаи соғар ба каф то май туоне ҳӯшёрон ро

مده ساغر به کف تا می توانی هوشیاران را

Чаҳ хӯнҳо мехӯрд барқи ҳаводис аз раги ҷонам

چه خونها می خورد برق حوادث از رگ جانم

Нагирад ҳеҷ отшдст , набз беқароронро !

نگیرد هیچ آتشدست، نبض بی قراران را!

намесозад ба барқу боди шавқ бе қарори ман

نمی سازد به برق و باد شوق بی قرار من

Ҳамон беҳтар ки бигзорам ба ҷо , домани саворон ро

همان بهتر که بگذارم به جا، دامن سواران را

зи санги кӯдакони маҷнӯн бепарво чаҳ ғам дорад ?

ز سنگ کودکان مجنون بی پروا چه غم دارد؟

Муҳобо нест аз санги маҳак , комили айёрон ро

محابا نیست از سنگ محک، کامل عیاران را

Дили соиби чисон аз ӯҳдаи сад ғам бурун ояд ?

دل صائب چسان از عهده صد غم برون آید؟

Сапандӣ чун кунад тасхир , ин оташи изоронро ?

سپندی چون کند تسخیر، این آتش عذاران را؟