Ашкам ба хоки чеҳра сайлоб ме кашад

اشکم به خاک چهره سیلاب می کشد

Дар гӯши баҳри ҳалқа гирдоб мекашад

در گوش بحر حلقه گرداب میکشد

Гардан ба ҳар шикори забун каҷ наме кунам

گردن به هر شکار زبون کج نمی کنم

Сайёди ман наҳанг ба қуллоб мекашад

صیاد من نهنگ به قلاب میکشد

Дорад магари умеди иҷобати дуои ман

دارد مگر امید اجابت دعای من

Комрўзи дил ба гӯша миҳроб мекашад

کامروز دل به گوشه محراب میکشد

Натавон ҳариф пок барон замона шуд

نتوان حریف پاک بران زمانه شد

Парҳез азон ки дасти вдҳн об мекашад

پرهیز ازان که دست ودهن آب میکشد

Аз ишқ ҳар киро дил гармӣ надода анд

از عشق هر که را دل گرمی نداده اند

Нози смўру қоқм ва санҷоб мекашад

ناز سمور و قاقم و سنجاب میکشد

Он бсмлм ки аз нигаҳи аҷзи чашми ман

آن بسملم که از نگه عجز چشم من

Ханҷар задаст ҷуръат қассоб мекашад

خنجر زدست جرات قصاب میکشد

Зоҳиди зоаҳи сохтаи худ тамоми шаб

زاهد زآه ساخته خود تمام شب

Доғи ҳабаш ба чеҳра миҳроб мекашад

داغ حبش به چهره محراب میکشد

Ғифлат буд натиҷаи гуфторҳои пуч

غفلت بود نتیجه گفتارهای پوچ

Афсонаи оқибат ба шукр хоб ме кашад

افسانه عاقبت به شکر خواب می کشد

Доғам ки биқрории ин дарди ҷонгдоз

داغم که بیقراری این درد جانگداز

Ҳарфи шикоят аз дил битоб ме кашад

حرف شکایت از دل بیتاب می کشد

Зини хоки серумаи хези дили ман сиёҳ шуд

زین خاک سرمه خیز دل من سیاه شد

Хотир ба сайри доман Сурхоб ме кашад

خاطر به سیر دامن سرخاب می کشد

Соиб ба биқрории мангар назар кунад

صائب به بیقراری من گر نظر کند

Ҳайрати Аннани ларзиш симоб ме кашад

حیرت عنان لرزش سیماب می کشد