Ойӣнаам зи равшанӣ озор ме кашад

آیینه‌ام ز روشنی آزار می‌کشد

Хотир ба сайри сабза зангор ме кашад

خاطر به سیر سبزه زنگار می‌کشد

Бо зоҳидӣ хушк магӯ ҳарфи ҳақи баланд

با زاهدان خشک مگو حرف حق بلند

Мансурро бибин ки чаҳ аз дор ме кашад

منصور را ببین که چه از دار می‌کشد

Ин бӯстон кист ки мижгони офтоб

این بوستان کیست که مژگان آفتاب

Чун хори гардан аз сар девор ме кашад

چون خار گردن از سر دیوار می‌کشد

Дармондаи мулоимати ман шудааст хасм

درمانده ملایمت من شده است خصم

ӣнҷои з мум нашутур озор ме кашад

اینجا ز موم نشتر آزار می‌کشد

Хоҳад ба абри пунба задани барқи доғи ман

خواهد به ابر پنبه زدن برق داغ من

Ин гули сиррӣ ба гӯша дастор ме кашад

این گل سری به گوشه دستار می‌کشد

Он зулфи мшкбор ки ёдаши бихири бод

آن زلف مشکبار که یادش بخیر باد

Ёрб чаҳ давр аз он гул рухсор ме кашад

یارب چه دور از آن گل‌رخسار می‌کشد

Аз чашмасор обилаам об ме хӯрд

از چشمه‌سار آبله‌ام آب می‌خورد

Хорӣ ки нештар аз даҳан мор ме кашад

خاری که نیشتر از دهن مار می‌کشد

эй дӯсти ғофилӣ ки дарин як ду рӯзаи ҳиҷр

ای دوست غافلی که درین یک دو روزه هجر

Соиб чаҳҳо зи чарх ситамкор ме кашад

صائب چه‌ها ز چرخ ستمکار می‌کشد