Аз рӯй дард ҳар ки зи дил оҳ ме кашад

از روی درد هر که ز دل آه می کشد

Бе чашми захми Юсуфӣ аз чоҳ ме кашад

بی چشم زخم یوسفی از چاه می کشد

Беоҳ гарм нест дили дардманди ишқ

بی آه گرم نیست دل دردمند عشق

Шамъӣ ки равшанаст мудом оҳ ме кашад

شمعی که روشن است مدام آه می کشد

Дар зулфи дӯди шуъла ҳисорӣ наме шавад

در زلف دود شعله حصاری نمی شود

Беҳудаи абри парда дар он моҳ ме кашад

بیهوده ابر پرده در آن ماه می کشد

Шамъ ки дидааст саранҷоми хомшӣ

شمع که دیده است سرانجام خامشی

Гардан дар интизор саҳаргоҳ ме кашад

گردن در انتظار سحرگاه می کشد

Брдўши халқи бор буд зндгониш

بردوش خلق بار بود زندگانیش

Ҳар кас ки бори халқ ба икроҳ ме кашад

هر کس که بار خلق به اکراه می کشد

То рӯй оташини ту дар базм дида аст

تا روی آتشین تو در بزم دیده است

Пайвастаи шамъи ҷои нафас оҳ ме кашад

پیوسته شمع جای نفس آه می کشد

Шухӣ ки Роми з дидани пинҳон ман кунад

شوخی که رم ز دیدن پنهان من کند

Бо муддаии ҷноғ ба дилхоҳ ме кашад

با مدعی جناغ به دلخواه می کشد

Афтодаи ҷазбаи тамаъ зард рӯбланд

افتاده جذبه طمع زرد روبلند

Ин каҳрабои зи коҳкшон коҳ ме кашад

این کهربا ز کاهکشان کاه می کشد

Аз иштиёқи чеҳра чун офтоб туаст

از اشتیاق چهره چون آفتاب توست

Нилӣ ки оҳи ман ба рух моҳ ме кашад

نیلی که آه من به رخ ماه می کشد