Тай шуд замони перии вдл доғдор монад

طی شد زمان پیری ودل داغدار ماند

Сайқали шикаст воинаҳам дар ғубор монад

صیقل شکست وآینه ام در غبار ماند

Чун решаи дарахт ки монад ба ҷои хеш

چون ریشه درخت که ماند به جای خویش

Шуд зиндагии втўли амл барқарор монад

شد زندگی وطول امل برقرار ماند

Нохун назд касе ба дили сар ба меҳри мо

ناخن نزد کسی به دل سر به مهر ما

Ин ғунчаи ношукуфта бар ин шохсор монад

این غنچه ناشکفته بر این شاخسار ماند

Зини панҷ рӯзаи умр ки чун барқ вабоад рафт

زین پنج روزه عمر که چون برق وباد رفت

Ғамҳои бешумор ба ин длФгор монад

غمهای بی شمار به این دلفگار ماند

Зон сарви хуши хиром ки умраши дрозбод

زان سرو خوش خرام که عمرش درازباد

Аз хеш рафтанӣ ба ман хоксор монад

از خویش رفتنی به من خاکسار ماند

Хоҳад гирифт домани гулро ба хӯни мо

خواهد گرفت دامن گل را به خون ما

Ин ошиёнае ки зи мо ёдгормонд

این آشیانه ای که ز ما یادگارماند

Аз худ брои зуд ки гардад газанда тар

از خود برآی زود که گردد گزنده تر

Чандон ки заҳр дар бен дандон мор монад

چندان که زهر در بن دندان مار ماند

Ғамҳои ман зи ишқи саросар нишот шуд

غمهای من ز عشق سراسر نشاط شد

Ғайр аз ғамӣ ки бар дилам аз ғмгсор шуд

غیر از غمی که بر دلم از غمگسار شد

Натавон змн ба ъушрат рӯй замин гирифт

نتوان زمن به عشرت روی زمین گرفت

Гардӣ ки бар ҷабини ман аз кӯй ёр гирифт

گردی که بر جبین من از کوی یار گرفت

Дасти ман зи ръўнти озодагӣ чу сарв

دست من ز رعونت آزادگی چو سرو

Бо сад ҳазор уқдаи мушкил зкор монад

با صد هزار عقده مشکل زکار ماند

Соиби зоҳли дарди ҳам овози ман бас аст

صائب زاهل درد هم آواز من بس است

Кӯҳи ғамӣ ки бар дилам аз рӯзгор монад

کوه غمی که بر دلم از روزگار ماند