Ҷамъӣ ки бори дарди ту бар дил ниҳода анд

جمعی که بار درد تو بر دل نهاده‌اند

Чун роҳи сар ба домани манзил ниҳода анд

چون راه سر به دامن منزل نهاده‌اند

Дар домани муроди ду олам наме зананд

در دامن مراد دو عالم نمی‌زنند

Дастӣ ки ошиқони ту бар дил ниҳода анд

دستی که عاشقان تو بر دل نهاده‌اند

Поканд аз он зи айби накӯён ки пеши рӯ

پاکند از آن ز عیب نکویان که پیش رو

Чандини ҳазор оинаи дил ниҳода анд

چندین هزار آینه دل نهاده‌اند

Ин хоби роҳатӣ ки ба дарвеш дода анд

این خواب راحتی که به درویش داده‌اند

Бо тоҷу тахти шоҳи муқобил ниҳода анд

با تاج و تخت شاه مقابل نهاده‌اند

Ҷамъӣ ки воқифанд зи хуии ту ҳамчуи шамъ

جمعی که واقفند ز خوی تو همچو شمع

Аз сари гузаштаи пой ба маҳфил ниҳода анд

از سر گذشته پای به محفل نهاده‌اند

Узр ба хӯн тапидан худ куштагони ишқ

عذر به خون تپیدن خود کشتگان عشق

Бар гардани муруввати қотил ниҳода анд

بر گردن مروت قاتل نهاده‌اند

Ром мекунад зи сояи девонаи кӯҳи ғам

رَم می‌کند ز سایه دیوانه کوه غم

Ин борро ба мардуми оқил ниҳода анд

این بار را به مردم عاقل نهاده‌اند

Сайри биҳишт дар гиреҳ ғунча ме кунанд

سیر بهشت در گره غنچه می‌کنند

Онон ки дил ба уқдаи мушкил ниҳода анд

آنان که دل به عقده مشکل نهاده‌اند

Бар ҷабҳаи мунаввари хуршеди доғи ишқ

بر جبهه منور خورشید داغ عشق

Меҳр набувватӣаст ки бар гул ниҳода анд

مهر نبوتی است که بر گل نهاده‌اند

Аз малик бенишон ба фалохан наад туро

از ملک بی‌نشان به فلاخن نهد ترا

Сангӣ ки дар раҳи ту зи манзил ниҳода анд

سنگی که در ره تو ز منزل نهاده‌اند

Ҳол гуҳар мапурс ки аз гӯши моҳён

حال گهر مپرس که از گوش ماهیان

Меҳри сукут бар лаби соҳил ниҳода анд

مهر سکوت بر لب ساحل نهاده‌اند

Чун нолаи ҷараси тиҳӣ аз хеш гаштагон

چون ناله جرس تهی از خویش گشتگان

Густохи рӯ ба домани маҳмил ниҳода анд

گستاخ رو به دامن محمل نهاده‌اند

Соиби асири кашмакаш ақл гашта анд

صائب اسیر کشمکش عقل گشته‌اند

Ҷамъӣ ки пои буруни зи слосл ниҳода анд

جمعی که پا برون ز سلاسل نهاده‌اند