Набошад улфатӣ бо ҷисм , ҷони синаи ришон ро

نباشد الفتی با جسم، جان سینه ریشان را

Тапидан машқ парвозаст дилҳои парешон ро

تپیدن مشق پروازست دلهای پریشان را

Чунон аз дидани вазъи ҷаҳон ошуфта гардидам

چنان از دیدن وضع جهان آشفته گردیدم

Ки ҷамъияти шуморад дидаам хоби парешон ро

که جمعیت شمارد دیده ام خواب پریشان را

Чароғи субҳи содиқи равшан аз хуршед тобон шуд

چراغ صبح صادق روشن از خورشید تابان شد

Гул аз чоки гиребони сари براردи сидқи кишон ро

گل از چاک گریبان سر برآرد صدق کیشان را

Дил озорӣ надорад ҷузи хиҷолати ҳосили дигар

دل آزاری ندارد جز خجالت حاصل دیگر

Намак шуд об то бар захм омад синаи ришон ро

نمک شد آب تا بر زخم آمد سینه ریشان را

Аҷаб дорам ба ҳуш оянд ҳайрони мондагони ту

عجب دارم به هوش آیند حیران ماندگان تو

Агар маҳшари намакдони бишиканад дар чашм , эшон ро

اگر محشر نمکدان بشکند در چشم، ایشان را

Хаёли ошнои рӯе ки мегардад ба гирди ман

خیال آشنا رویی که می گردد به گرد من

зи ман бегона хоҳад кард соиби қавму хуишон ро

ز من بیگانه خواهد کرد صائب قوم و خویشان را