Ҷамъӣ ки зери хоки дил пок ме баранд

جمعی که زیر خاک دل پاک می برند

Бо худ биҳиштро ба таҳ хок ме баранд

با خود بهشت را به ته خاک می برند

Рӯҳӣ ки шуд латиф чу шабнам дар ин чаман

روحی که شد لطیف چو شبنم در این چمن

Бо сад каманди меҳр ба афлок ме баранд

با صد کمند مهر به افلاک می برند

Дар ҳашари сари зи равзани ҷинат бар оваранд

در حشر سر ز روزن جنت بر آورند

Онон ки сар ба ҳалқа фитрок ме баранд

آنان که سر به حلقه فتراک می برند

Ҷамъӣ ки ҳамчуи ғунчаи каллаи каҷ ниҳода анд

جمعی که همچو غنچه کله کج نهاده اند

Чун гули зи боғи синаи сад чок ме баранд

چون گل ز باغ سینه صد چاک می برند

Натавон ба нури шарм ба ҷузи пеш пой дид

نتوان به نور شرم به جز پیش پای دید

Аз ҳасани файзи мардум бибок ме баранд

از حسن فیض مردم بیباک می برند

Ҳар моли шубҳае ки буд чун ҳаромён

هر مال شبهه ای که بود چون حرامیان

Дасту даҳан ба оби кашон пок ме баранд

دست و دهن به آب کشان پاک می برند

Соиб макун зи чархи шикоят ки орифон

صائب مکن ز چرخ شکایت که عارفان

Аз сайри гулхани оина пок ме баранд

از سیر گلخن آینه پاک می برند