Абри баҳори сина ба гулзор ме занад

ابر بهار سینه به گلزار می زند

Хӯни шафақи илми зи сар хор ме занад

خون شفق علم ز سر خار می زند

Зўдо ки хўнчкон шавад аз хори интиқом

زودا که خونچکان شود از خار انتقام

Дастӣ ки гул ба мурғ грФтормӣ занад

دستی که گل به مرغ گرفتارمی زند

Дар фасл бргриз кунад сайри навбаҳор

در فصل برگریز کند سیر نوبهار

Ойӣнае ки ғӯта ба зангор ме занад

آیینه ای که غوطه به زنگار می زند

Ҳар каси салои бода ба зӯҳҳод ме диҳад

هر کس صلای باده به زهاد می دهد

Обӣ ба рӯй сӯрат девор ме занад

آبی به روی صورت دیوار می زند

Дрглшнӣ ки боли маро боз карда анд

درگلشنی که بال مرا باز کرده اند

Шабнами гиреҳ ба накҳат гулзор ме занад

شبنم گره به نکهت گلزار می زند

Умрӣаст дар миёни лаби всинаҳ ман аст

عمری است در میان لب وسینه من است

Розӣ ки бӯса бар лаб изҳор ме занад

رازی که بوسه بر لب اظهار می زند

Имрӯз ҳар ки санги маломат ба ман май расонад

امروز هر که سنگ ملامت به من می رساند

Гӯи даст худ бабўс ки бозор ме занад

گو دست خود ببوس که بازار می زند

Хаттии қазо ба сина шаҳбоз ме кашад

خطی قضا به سینه شهباز می کشد

Ҳар хандае ки Кебек ба кҳсор ме занад

هر خنده ای که کبک به کهسار می زند

Офат камаст миваи шохи баланд ро

آفت کم است میوه شاخ بلند را

Мансури хоби хуш ба сар дор ме занад

منصور خواب خوش به سر دار می زند

Соиби ҳалоки замзамаи дилнишини мост

صائب هلاک زمزمه دلنشین ماست

Ҳар кас ки нохунӣ ба раг тор ме занад

هر کس که ناخنی به رگ تار می زند