Захми ту теғ бар ҷигар моҳ ме занад

زخم تو تیغ بر جگر ماه می زند

Доғи ту хайма бар дил огоҳ ме занад

داغ تو خیمه بر دل آگاه می زند

Тӯфони таноби хаймаи хуршедро гусехт

طوفان طناب خیمه خورشید را گسیخت

Шабнам бар ин бисот чаҳ харгоҳ ме занад

شبنم بر این بساط چه خرگاه می زند

Дил мекунад ба хештани асноди ихтиёр

دل می کند به خویشتن اسناد اختیار

Ин қалби зар ба ном шаҳаншоҳ ме занад

این قلب زر به نام شهنشاه می زند

Осӯдааст ишқи зи тадбири ақли пуч

آسوده است عشق ز تدبیر عقل پوچ

Кӣ шери такя бар дам рӯбоҳ ме занад

کی شیر تکیه بر دم روباه می زند

Эмини з ман мабош ки дрсинаҳ ман аст

ایمن ز من مباش که درسینه من است

Оҳӣ ки дашна бар ҷигар моҳ ме занад

آهی که دشنه بر جگر ماه می زند

Дарбор худ мабанд матоъӣ ки аз ту нест

دربار خود مبند متاعی که از تو نیست

Кохри ҳамон матоъи туро роҳ ме занад

کاخر همان متاع ترا راه می زند

Соиб фитодааст ба наққоши чашми ман

صائب فتاده است به نقاش چشم من

Кӣ нақш бе саботи маро роҳ ме занад

کی نقش بی ثبات مرا راه می زند