з ранҷиш нест хуштар ҳеҷ халқии тундхуён ро

ز رنجش نیست خوشتر هیچ خلقی تندخویان را

Чу пушт сар набошад узрхоҳии зишти рӯйон ро

چو پشت سر نباشد عذرخواهی زشت رویان را

зи дасти ақли даври андеши корӣ барнаме ояд

ز دست عقل دور اندیش کاری برنمی آید

Мусаххар мекунад девонагии знҷирмўён ро

مسخر می کند دیوانگی زنجیرمویان را

Чароғ бе заволи ҳасан хомӯшӣ наме донад

چراغ بی زوال حسن خاموشی نمی داند

Дам исоаст боди субҳи шамъи лолаи рӯйон ро

دم عیسی است باد صبح شمع لاله رویان را

Нигараданд ақиқ аз ковуши алмос рӯй худ

نگرداند عقیق از کاوش الماس روی خود

Дами шамшер , субҳ ид бошад номҷўён ро

دم شمشیر، صبح عید باشد نامجویان را

Буруни пардоз ҳайҳотаст дар фикр дарун бошад

برون پرداز هیهات است در فکر درون باشد

Либоси дил ғуборолуд бошад ҷомаи шӯён ро

لباس دل غبارآلود باشد جامه شویان را

Ба гирди гули ҳуҷум хор дидам , шуд яқини соиб

به گرد گل هجوم خار دیدم، شد یقین صائب

Ки бдхўиии ҳисор офият бошад накӯён ро

که بدخویی حصار عافیت باشد نکویان را

Хониш
ғзл шморҳ 417 — ъндлӣб ⬇