Маҳбӯси осмон чаҳ пурваболи вокнд

محبوس آسمان چه پروبال واکند

Дар зери санги сабза чаҳ нашав внмо кунад

در زیر سنگ سبزه چه نشو ونما کند

Аз бас дурушт меравад ин тавсани фалак

از بس درشت می رود این توسن فلک

Вақтаст банди банди ман аз ҳам ҷудо кунад

وقت است بند بند من از هم جدا کند

Анҷоми кори моу ғами ёр равшан аст

انجام کار ما و غم یار روشن است

Як шамъ безабон чаҳ ба чандин сабо кунад

یک شمع بی زبان چه به چندین صبا کند

Сари риштаи ҳаёт чу аз даст рафт рафт

سر رشته حیات چو از دست رفت رفت

Зулфи турои зи даст касе чун раҳо кунад

زلف ترا ز دست کسی چون رها کند

Нисбат ба мади шикваи мо зулфи норсост

نسبت به مد شکوه ما زلف نارساست

Умри Хизр ба шикваи мо кӣ вафо кунад

عمر خضر به شکوه ما کی وفا کند

Боди хазон ки хор ба чашмаши шикастаи бод

باد خزان که خار به چشمش شکسته باد

Фурсати надоди ғунчаи мо чашми вокнд

فرصت نداد غنچه ما چشم واکند

Зўдо ки дар қаламрави шӯҳрат илм шавад

زودآ که در قلمرو شهرت علم شود

Ҳаркаси сухан ба тарзи ту соиби адокнд

هرکس سخن به طرز تو صائب اداکند