Мушкили дили рамидаи ҳавоӣ ватан кунад

مشکل دل رمیده هوای وطن کند

Шабнам чунон нарафт ки ёд чаман кунад

شبنم چنان نرفت که یاد چمن کند

Онҳо ки дид Юсуф аз ихвони сангдил

آنها که دید یوسف از اخوان سنگدل

Хунаш ба гарданаст ки ёд ватан кунад

خونش به گردن است که یاد وطن کند

Дил мекунад ба синаи мо бедилони руҷӯъ

دل می کند به سینه ما بیدلان رجوع

Гар нофаи бозгашт ба ноф хутан кунад

گر نافه بازگشت به ناف ختن کند

Дилҳои ҷамъро кунад ошуфтаи ёди ман

دلهای جمع را کند آشفته یاد من

Розӣ намешавам ки касе ёд ман кунад

رازی نمی شوم که کسی یاد من کند

Бе пардаи нақши сӯрати ширин нигошта аст

بی پرده نقش صورت شیرین نگاشته است

То интиқоми ишқ чаҳ бо кӯҳкан кунад

تا انتقام عشق چه با کوهکن کند

Бисёр рӯи мадаи дили ушшоқро мабод

بسیار رو مده دل عشاق را مباد

Зулфи тўрои гаронии дил бешикан кунад

زلف تورا گرانی دل بی شکن کند

Боли малик чу барги хазони дида рехта аст

بال ملک چو برگ خزان دیده ریخته است

Парвонаро ки ёд дар он анҷуман кунад

پروانه را که یاد در آن انجمن کند

Соиби марои зи дард сухан хӯрд вхўоб нест

صائب مرا ز درد سخن خورد وخواب نیست

Кӯи исоӣ ки чораи дард сухан кунад

کو عیسیی که چاره درد سخن کند