Ҳар булбулӣ ки замзама бунёд ме кунад
هر بلبلی که زمزمه بنیاد می‌کند
Аввали маро ба барги гулӣ ёд ме кунад
اول مرا به برگ گلی یاد می‌کند
Аз дарди рӯи мтоб ки як қатраи хӯни гарм
از درد رو متاب که یک قطره خون گرم
Дар дили ҳазор майкада эҷод ме кунад
در دل هزار میکده ایجاد می‌کند
Оҳӣ ки зер лаб шаканд дардманди ишқ
آهی که زیر لب شکند دردمند عشق
Дар синаи кори теша фӯлод ме кунад
در سینه کار تیشهٔ فولاد می‌کند
Ин зулм дигараст ки ошиқи шикори ман
این ظلم دیگرست که عاشق شکار من
Чун мурғи пар шикаста шуд озод ме кунад
چون مرغ پر شکسته شد آزاد می‌کند
Дар нофи ҳасан саъй шавад машки оқибат
در ناف حسن سعی شود مشک عاقبت
Хӯнӣ ки сайд дар дил сайёд ме кунад
خونی که صید در دل صیاد می‌کند
Девони ошиқон ба қиёмат наме кашад
دیوان عاشقان به قیامت نمی‌کشد
Айёми хати талофӣ бедод ме кунад
ایام خط تلافی بیداد می‌کند
Оҷиз чу сабзаи таҳ сангаст дар дилат
عاجز چو سبزه ته سنگ است در دلت
Оҳам ки реша дар дил фӯлод ме кунад
آهم که ریشه در دل فولاد می‌کند
Хоҳад савоби бут шиканон ёфт рӯзи ҳашар
خواهد ثواب بت‌شکنان یافت روز حشر
Ҳаркас ки дар шикасти ман имдод ме кунад
هرکس که در شکست من امداد می‌کند
Рангӣ ки аз хазони хиҷолат шикаста шуд
رنگی که از خزان خجالت شکسته شد
Бар чеҳраи кори силӣ устод ме кунад
بر چهره کار سیلی استاد می‌کند
Пайвастаи сурхи рӯ буд аз поки гавҳарӣ
پیوسته سرخ رو بود از پاک گوهری
Ҳаркас ки чун шароби дилӣ шод ме кунад
هرکس که چون شراب دلی شاد می‌کند
Аз печу тоби аҳли сухани соиб огаҳ аст
از پیچ و تاب اهل سخن صائب آگه است
Чун сарви ҳаркии мисраӣ эҷод ме кунад
چون سرو هرکه مصرعی ایجاد می‌کند