Беҳосилӣ ки тарбият бед ме кунад

بی حاصلی که تربیت بید می کند

Ин шуғли пучро ба чаҳ умед ме кунад

این شغل پوچ را به چه امید می کند

Чун Хизри ҳаркии завқ шаҳодат наёфта аст

چون خضر هرکه ذوق شهادت نیافته است

Рағбат ба зиндагонӣ ҷовид ме кунад

رغبت به زندگانی جاوید می کند

Аз барги баҳри қатли худ омодааст теғ

از برگ بهر قتل خود آماده است تیغ

Бе ҳосилии нигар ки чаҳ бо бед ме кунад

بی حاصلی نگر که چه با بید می کند

Нашунидааст булбул бе дарди буии ишқ

نشنیده است بلبل بی درد بوی عشق

Ин нолаҳои зор ба тақлид ме кунад

این ناله های زار به تقلید می کند

Чун шабнами он касе ки баландаст ҳимматаш

چون شبنم آن کسی که بلندست همتش

Домани гиреҳ ба доман хуршед ме кунад

دامن گره به دامن خورشید می کند

Кӯҳ аз садои хуш чаҳ аҷаби гурз ҷо равад

کوه از صدای خوش چه عجب گرز جا رود

Гардуни тараб ба нағма ноҳид ме кунад

گردون طرب به نغمه ناهید می کند

Даст аз асари мадор ки то ҷом ҳаст халқ

دست از اثر مدار که تا جام هست خلق

Бе ихтиёри ёди з ҷамшед ме кунад

بی اختیار یاد ز جمشید می کند

Бе гуфтугӯи зи маънии таҷред ғофил аст

بی گفتگو ز معنی تجرید غافل است

Он содаи дил ки даъвӣ таҷред ме кунад

آن ساده دل که دعوی تجرید می کند

Бетолеъӣ ки шиква надорад зи рӯзгор

بی طالعی که شکوه ندارد ز روزگار

Рӯзи сиёҳи хеши шаб ид ме кунад

روز سیاه خویش شب عید می کند

Аз фикри зулфи врўии ту он кас ки фориғ аст

از فکر زلف وروی تو آن کس که فارغ است

Шаби рӯзу рӯзи шаб ба чаҳ умед ме кунад

شب روز و روز شب به چه امید می کند

Ҳар каси сафири хома соиб шунида аст

هر کس صفیر خامه صائب شنیده است

Кӣ гӯш бар тарона ноҳид ме кунад

کی گوش بر ترانه ناهید می کند