Аз давр бош кӣ ҳазар ағёр ме кунад
از دور باش کی حذر اغیار می‌کند
Гулчини куҷои мулоҳиза аз хор ме кунад
گلچین کجا ملاحظه از خار می‌کند
Сероб агар шавад ҷигари ташна аз сароб
سیراب اگر شود جگر تشنه از سراب
Кавсари алоҷи ташна дидор ме кунад
کوثر علاج تشنه دیدار می‌کند
Ҳамвор мекунад ба худ ин санглох ро
هموار می‌کند به خود این سنگلاخ را
Аз халқи ҳарки рӯй ба девор ме кунад
از خلق هرکه روی به دیوار می‌کند
Мижгон ашкбор шавад мӯӣ бар таниш
مژگان اشکبار شود موی بر تنش
Дар ҳар дилӣ ки нолаи ман кор ме кунад
در هر دلی که ناله من کار می‌کند
Перӣ ки аз сиёҳ дилӣ мекунад хизоб
پیری که از سیاه‌دلی می‌کند خضاب
Субҳи умеди хеши шаб тор ме кунад
صبح امید خویش شب تار می‌کند
Девонаро зи санги маломат ҳарос нест
دیوانه را ز سنگ ملامت هراس نیست
Ин Кебеки масти ханда ба кҳсор ме кунад
این کبک مست خنده به کهسار می‌کند
Эмини з давр бош буд дидаҳои пок
ایمن ز دور باش بود دیده‌های پاک
Ойӣнаро ки манъи з дидор ме кунад
آیینه را که منع ز دیدار می‌کند
Дастӣ ки шуд бурӣдаи зи домони ихтиёр
دستی که شد بریده ز دامان اختیار
Чун бҳлаҳи даст дар камар ёр ме кунад
چون بهله دست در کمر یار می‌کند
Зон чашми ним масти насиби дил ман аст
زان چشم نیم مست نصیب دل من است
Беморе ки кор парастор ме кунад
بیماریی که کار پرستار می‌کند
Дилро накарда ҷамъ шавад ҳаркии гӯшаи гир
دل را نکرده جمع شود هرکه گوشه‌گیر
Дар хонаи сайри кӯча ва бозор ме кунад
در خانه سیر کوچه و بازار می‌کند
Бар ҳар дилӣ ки занги қасоват гирифта аст
بر هر دلی که زنگ قساوت گرفته است
Ҳар доғи кори дида бедор ме кунад
هر داغ کار دیده بیدار می‌کند
Чун аз назорагии набарди хирагии бурун
چون از نظارگی نبرد خیرگی برون
Ойӣнаро ҳиҷоби ту саттор ме кунад
آیینه را حجاب تو ستّار می‌کند
Мурғӣ ки зиракаст дарин бӯстони саро
مرغی که زیرک است درین بوستان‌سرا
Аз гули фузуни мулоҳиза аз хор ме кунад
از گل فزون ملاحظه از خار می‌کند
Чун шамъ аз зиёдаи сирриҳо либоси дӯст
چون شمع از زیاده‌سری‌ها لباس دوست
Сар дар сари алоқаи зар тор ме кунад
سر در سر علاقه زر تار می‌کند
Дар чашми хурда байн набӯд пардаи ҳиҷоб
در چشم خرده‌بین نبود پرده حجاب
Дар нуқтаи сайри гардиш паргор ме кунад
در نقطه سیر گردش پرگار می‌کند
Соиби хаттӣ ки дидаи ман равшанаст азу
صائب خطی که دیده من روشن است ازو
Хоки сияҳ ба дида ағёр ме кунад
خاک سیه به دیده اغیار می‌کند