Паймонаи чораи сар пуршӯр ме кунад

پیمانه چاره سر پرشور می کند

Оташи алоҷи хона занбӯр ме кунад

آتش علاج خانه زنبور می کند

Маҳрӯмем зи каъбаи гуноҳ далел нест

محرومیم ز کعبه گناه دلیل نیست

Ҳайронӣ аз висоли маро давр ме кунад

حیرانی از وصال مرا دور می کند

Май боядаш ба минбари дор фано нишаст

می بایدش به منبر دار فنا نشست

Изҳори ҳақ касе ки чу Мансур ме кунад

اظهار حق کسی که چو منصور می کند

Барқи таҷаллии внФси аҳли дил яке аст

برق تجلی ونفس اهل دل یکی است

Мансури дорро шаҷар тавр ме кунад

منصور دار را شجر طور می کند

Аз ман мтоб рӯй ки зери лаб ман аст

از من متاب روی که زیر لب من است

Оҳӣ ки субҳро шаб диҷўр ме кунад

آهی که صبح را شب دیجور می کند

Он содаи дил ки санги маломат ба ман занад

آن ساده دل که سنگ ملامت به من زند

Ратли гарони такаллуф махмур ме кунад

رطل گران تکلف مخمور می کند

Ҳаргиз намезанад намакӣ бар кабоби ман

هرگز نمی زند نمکی بر کباب من

Толеъи ҳамин шароби маро шӯр ме кунад

طالع همین شراب مرا شور می کند

Ҳаргиз набӯдааст малоҳат ба ин камол

هرگز نبوده است ملاحت به این کمال

Акси ту оби оина рошўр ме кунад

عکس تو آب آینه راشور می کند

Соиб агар ба тоҷи шаҳон ҷо кунад ҳамон

صائب اگر به تاج شهان جا کند همان

Фирӯзаи ёди хок ншобўр ме кунад

فیروزه یاد خاک نشابور می کند