Ошиқи куҷо ба шикваи даҳан боз ме кунад

عاشق کجا به شکوه دهن باز می‌کند

Ин Кебеки ханда бар рух шаҳбоз ме кунад

این کبک خنده بر رخ شهباز می‌کند

Тамкини туро ба ҷост зи сангини дилон ки ҳасан

تمکین ترا به جاست ز سنگین‌دلان که حسن

Дар домани ту тарбият ноз ме кунад

در دامن تو تربیت ناز می‌کند

Аз хӯни дил ҳамеша нигорин буд кафш

از خون دل همیشه نگارین بود کفش

Машшотае ки зулфи туро боз ме кунад

مشاطه‌ای که زلف ترا باز می‌کند

Худро чу доғ лола кунад ҷамъи шоми ҳиҷр

خود را چو داغ لاله کند جمع شام هجر

Чун субҳи васли равшанӣ оғоз ме кунад

چون صبح وصل روشنی آغاز می‌کند

Мурғӣ ки зиракаст дарин бӯстони саро

مرغی که زیرک است درین بوستان‌سرا

Гулро хаёли чнгл шаҳбоз ме кунад

گل را خیال چنگل شهباز می‌کند

Дар гӯшмоли умр сар омад магари қазо

در گوشمال عمر سر آمد مگر قضا

Моро барои базм дигар соз ме кунад

ما را برای بزم دگر ساز می‌کند

Хӯн мечакад чу захми намоёни зи ханда аш

خون می‌چکد چو زخم نمایان ز خنده‌اش

Кебекӣ ки бемулоҳиза парвоз ме кунад

کبکی که بی‌ملاحظه پرواز می‌کند

Натавон ба барги накҳати гулро наҳуфта дошт

نتوان به برگ نکهت گل را نهفته داشت

Ин на садаф чаҳ бо гуҳар роз ме кунад

این نه صدف چه با گهر راز می‌کند

Булбул ба рози ғунча сарбаста ме расад

بلبل به راز غنچه سربسته می‌رسد

Ин номаро насими абас боз ме кунад

این نامه را نسیم عبث باز می‌کند

Ҳар серумае ки ҳаст дарин хокдони сипеҳр

هر سرمه‌ای که هست درین خاکدان سپهر

Дар кори тӯтӣони сухан соз ме кунад

در کار طوطیان سخن‌ساز می‌کند

Соиби дилам ба сайр чаман мекашад магар

صائب دلم به سیر چمن می‌کشد مگر

Аз булбулони марои яке овоз ме кунад

از بلبلان مرا یکی آواز می‌کند