Аз нисбати изори ту гул ноз ме кунад

از نسبت عذار تو گل ناز می‌کند

Сунбул ба боли зулфи ту парвоз ме кунад

سنبل به بال زلف تو پرواز می‌کند

Аз бас ки мурғи ман зи қазои табл хӯрда аст

از بس که مرغ من ز قضا طبل خورده است

Гулро хаёли чнгл шаҳбоз ме кунад

گل را خیال چنگل شهباز می‌کند

Дар бӯстон чу барги хазони дида бе рахт

در بوستان چو برگ خزان دیده بی‌رخت

Ранг шикастааст ки парвоз ме кунад

رنگ شکسته است که پرواز می‌کند

Ҳасани ту бениёз буд аз ниёзманд

حسن تو بی‌نیاز بود از نیازمند

Ҳар узвӣ аз ту бар дгарӣ ноз ме кунад

هر عضوی از تو بر دگری ناز می‌کند

Дар интиҳои хӯбӣу анҷоми дилбарӣ

در انتهای خوبی و انجام دلبری

Ҳасанат ҳануз ҷилва оғоз ме кунад

حسنت هنوز جلوه آغاز می‌کند