Мтоб аз куштани мо эй ғизоли шӯхи гардан ро

متاب از کشتن ما ای غزال شوخ گردن را

Ки хӯн ошиқон бошад шафақи ин субҳи равшан ро

که خون عاشقان باشد شفق این صبح روشن را

Маро аз софии машраби з худ донанд ҳар қавмӣ

مرا از صافی مشرب ز خود دانند هر قومی

Ки ҳар зарфӣ ба ранги худ براردи оби равшан ро

که هر ظرفی به رنگ خود برآرد آب روشن را

Наҳодӣ чун қадам дар роҳ аз дилбастагӣ бигузар

نهادی چون قدم در راه از دلبستگی بگذر

Ки мегардад гиреҳ дар риштаи санги роҳ , сӯзан ро

که می گردد گره در رشته سنگ راه، سوزن را

Биафшон донаи эҳсон , зи барқи фитнаи эмини шӯ

بیفشان دانه احسان، ز برق فتنه ایمن شو

Ки ҷузи нақши паии мӯрон ҳисорӣ нест хирман ро

که جز نقش پی موران حصاری نیست خرمن را

Ба зӯри ишқи азин зиндони зулмонеи тавон растан

به زور عشق ازین زندان ظلمانی توان رستن

Ки ҷузи рустам бурун меоварад аз чоҳи бежанро ?

که جز رستم برون می آورد از چاه بیژن را؟

намегардад ҳарифи нафаси саркаши ақли дарёи дил

نمی گردد حریف نفس سرکش عقل دریا دل

Чигуна зери даст хеш созад об , равғанро ?

چگونه زیر دست خویش سازد آب، روغن را؟

Макун аз даври гардуни шиква , эй ҷӯёии озодӣ

مکن از دور گردون شکوه، ای جویای آزادی

Гушоиш нест бе саргаштагии санги фалохан ро

گشایش نیست بی سرگشتگی سنگ فلاخن را

Ба душман май гурезам аз нифоқи дӯстони соиб

به دشمن می گریزم از نفاق دوستان صائب

Ки хори по гуворо кард бар ман захми сӯзан ро

که خار پا گوارا کرد بر من زخم سوزن را