Бадал зон бо тапиданҳои дил кардам давидан ро

بدل زان با تپیدن های دل کردم دویدن را

Ки бими роҳи гум кардан намебошад тапидан ро

که بیم راه گم کردن نمی باشد تپیدن را

з бе тобии чунон сарриштаи тадбир гум кардам

ز بی تابی چنان سررشته تدبیر گم کردم

Ки аз симоб май гирам суроғ орамидан ро

که از سیماب می گیرم سراغ آرمیدن را

Агар дилҷӯе Тифлон намешуд санги роҳи ман

اگر دلجویی طفلان نمی شد سنگ راه من

Ба маҷнӯн ёд медодам зи худ берун давидан ро

به مجنون یاد می دادم ز خود بیرون دویدن را

Азон ҳаргиз науфтад оби гавҳар аз сафои худ

ازان هرگز نیفتد آب گوهر از صفای خود

Ки дорад ҷамъи якҷо бо рамидан орамидан ро

که دارد جمع یکجا با رمیدن آرمیدن را

Ба зуннори раги хомии камар май баст то маҳшар

به زنار رگ خامی کمر می بست تا محشر

Самаргар чошнӣ мекард офот расӣдан ро

ثمر گر چاشنی می کرد آفات رسیدن را

з истиғно набинад бар қафои он чашм , ҳайронам

ز استغنا نبیند بر قفا آن چشم، حیرانم

Ки оҳӯ аз ки дорад шеваи дунбол диданро ?

که آهو از که دارد شیوه دنبال دیدن را؟

Агар май доштам аз беқарориҳои дили фурсат

اگر می داشتم از بی قراری های دل فرصت

Ба чашми шӯхи оҳӯ ёд медодам рамидан ро

به چشم شوخ آهو یاد می دادم رمیدن را

Шунидани пардаи пӯшу ҳарфи гуфтани парда дар бошад

شنیدن پرده پوش و حرف گفتن پرده در باشد

Азон оқил ба аз гуфтор медонад шунидан ро

ازان عاقل به از گفتار می داند شنیدن را

Гули нозуки сириштони зуд дар фарёд ме ояд

گل نازک سرشتان زود در فریاد می آید

Лабӣ чун барги гул бояд , лаб соғар макидан ро

لبی چون برگ گل باید، لب ساغر مکیدن را

Ба нӯки сӯзании ин хор меояд зи пои берун

به نوک سوزنی این خار می آید ز پا بیرون

Ба теғи тез ҳоҷат нест аз дунё баридан ро

به تیغ تیز حاجت نیست از دنیا بریدن را

Азон дандони зи перони гардиш афлок ме гирад

ازان دندان ز پیران گردش افلاک می گیرد

Ки аз ғифлат наяндозӣ ба перии лаб гузидан ро

که از غفلت نیندازی به پیری لب گزیدن را

Агар чаҳ кӯҳ дорад лангарӣ , сад сол май бояд

اگر چه کوه دارد لنگری، صد سال می باید

Ки аз ман ёд гирад пой дар доман кашӣдан ро

که از من یاد گیرد پای در دامن کشیدن را

Нафас чун тир бар санг ояд аз дил чун буд сангин

نفس چون تیر بر سنگ آید از دل چون بود سنگین

Дилӣ аз мум бояд нағмаи нозуки шунидан ро

دلی از موم باید نغمه نازک شنیدن را

зи ман соиби дарин бстонсрои барг хазон дорад

ز من صائب درین بستانسرا برگ خزان دارد

Ба даст афшоданӣ , аз қайд ҳастӣ по кашӣдан ро

به دست افشاندنی، از قید هستی پا کشیدن را