Ҳар ғофилӣ ки ханда ба овоз ме кунад

هر غافلی که خنده به آواز می‌کند

Чун Кебеки раҳнамое шаҳбоз ме кунад

چون کبک رهنمایی شهباز می‌کند

Аз ҳасан бе мисоли ту ғофил фитода аст

از حسن بی‌مثال تو غافل فتاده است

Он содаи дил ки оина пардоз ме кунад

آن ساده‌دل که آینه‌پرداز می‌کند

Ботил шавад агарчӣ ба эъҷози саҳарҳо

باطل شود اگرچه به اعجاز سحرها

Дар саҳари чашми шӯхи ту эъҷоз ме кунад

در سحر چشم شوخ تو اعجاز می‌کند

Афсонаи гаронии хоб ту ме шавад

افسانه گرانی خواب تو می‌شود

Пеши ту ҳаркии дрддл оғоз ме кунад

پیش تو هرکه درددل آغاز می‌کند

Равшандилии зи захм забон мешавад зиёд

روشندلی ز زخم زبان می‌شود زیاد

Беҳудаи шамъи саркашӣ аз газ ме кунад

بیهوده شمع سرکشی از گاز می‌کند

Дорад касе ки фикри иқомати дарин ҷаҳон

دارد کسی که فکر اقامت درین جهان

Дар раҳгузори сайли камар боз ме кунад

در رهگذار سیل کمر باز می‌کند

Даст навозиш аст муродаст ради халқ

دست نوازش است مرادست رد خلق

Чун сози гӯшмоли маро соз ме кунад

چون ساز گوشمال مرا ساز می‌کند

Дар хӯни ҷилва мегулранг ме равад

در خون جلوه می گلرنگ می‌رود

Ҳаркас ки дар каду меШироз ме кунад

هرکس که در کدو می شیراز می‌کند

Афтодааст даври зи наздикии худо

افتاده است دور ز نزدیکی خدا

Соиб касе ки зикр ба овоз ме кунад

صائب کسی که ذکر به آواز می‌کند