Нозаш касе ки бар падар хеш ме кунад

نازش کسی که بر پدر خویش می کند

Салби ниҷобат аз гҳрхўиш ме кунад

سلب نجابت از گهرخویش می کند

Аз мастӣ ғурур набинад ба пеши по

از مستی غرور نبیند به پیش پا

Тоўс то назар ба пар хеш ме кунад

طاوس تا نظر به پر خویش می کند

Гавҳар ки ҳаст мардумаки дидаи садаф

گوهر که هست مردمک دیده صدف

Хок аз ғубори дил ба сар хеш ме кунад

خاک از غبار دل به سر خویش می کند

Аз дайгарӣаст ҳар чаҳ гиреҳ май зании барон

از دیگری است هر چه گره می زنی برآن

Китар садафи лаб аз гуҳар хеш ме кунад

کی تر صدف لب از گهر خویش می کند

Дар бар гурези булбули рангини хаёли мо

در بر گریز بلبل رنگین خیال ما

Сайри чаман ба зери пар хеш ме кунад

سیر چمن به زیر پر خویش می کند

Бар бод меравад зи сбкдстии хазон

بر باد می رود ز سبکدستی خزان

Чун ғунчаи ҳаркии ҷамъи зар хеш ме кунад

چون غنچه هرکه جمع زر خویش می کند

Эмини зи захм хор шавад ҳар ки ҳмчўгл

ایمن ز زخم خار شود هر که همچوگل

Рӯй кушодаро сипар хеш ме кунад

روی گشاده را سپر خویش می کند

Даст аз ҳавас бишӯй ки шабнами зи барги гул

دست از هوس بشوی که شبنم ز برگ گل

Бстрзи покии назар хеш ме кунад

بسترز پاکی نظر خویش می کند

Аз оҷизон битарс ки аз захми пашшаи фил

از عاجزان بترس که از زخم پشه فیل

Хоки сияҳ ба фарқи сар хеш ме кунад

خاک سیه به فرق سر خویش می کند

Эмин буд ҳнрўрӣ аз чашми шӯри халқ

ایمن بود هنروری از چشم شور خلق

Каз айби пардаи ҳунар хеш ме кунад

کز عیب پرده هنر خویش می کند

Дандона мекунад дами шамшери барқ ро

دندانه می کند دم شمشیر برق را

Хорӣ ки дастро сипар хеш ме кунад

خاری که دست را سپر خویش می کند

Дунболи чашм ҳар ки занад қатра чун ҳубоб

دنبال چشم هر که زند قطره چون حباب

Сар дар сари ҳавои сар хеш ме кунад

سر در سر هوای سر خویش می کند

Дасташи акр ба домани пер Муғон расад

دستش اکر به دامن پیر مغان رسد

Соиби алоҷи дардисар хеш ме кунад

صائب علاج دردسر خویش می کند