Бо мардуми ончии шуъла идрок ме кунад

با مردم آنچه شعله ادراک می کند

Кӣ барқи хонаи сӯз ба хошок ме кунад

کی برق خانه سوز به خاشاک می کند

эй ишқи ғофилӣ ки ҷудо аз ҳузури ту

ای عشق غافلی که جدا از حضور تو

Осӯдагӣ чаҳ бо ман ғамнок ме кунад

آسودگی چه با من غمناک می کند

Кӣ мерасад ба аҳли ҷунуни умри аҳли ақл

کی می رسد به اهل جنون عمر اهل عقل

Маҷнӯни ҳазор силсила дрхок ме кунад

مجنون هزار سلسله درخاک می کند

Ҳар кас гиреҳ кунад ба дили аздўсти шиква ро

هر کس گره کند به دل ازدوست شکوه را

Тухм адоватӣаст ки дар хок ме кунад

تخم عداوتی است که در خاک می کند

Кардааст аз самар ба висоли шукуфаи сулҳ

کرده است از ثمر به وصال شکوفه صلح

Аз хайр ҳар ки сими визр имсок ме кунад

از خیر هر که سیم وزر امساک می کند

Ҳар чанд пои зи кӯии харобот май кашам

هر چند پا ز کوی خرابات می کشم

Дастии баланд дар талабам ток ме кунад

دستی بلند در طلبم تاک می کند

Аз сари гузаштаи ту чу қамарии зи тавқи худ

از سر گذشته تو چو قمری ز طوق خود

Дар байзаи фикри ҳалқа фитрок ме кунад

در بیضه فکر حلقه فتراک می کند

Хоҳад ба саъии панҷа марҷон кунад сифед

خواهد به سعی پنجه مرجان کند سفید

Он кас ки ашк аз мижаам пок ме кунад

آن کس که اشک از مژه ام پاک می کند

Воъизи зи хбси халқи даҳанро накарда пок

واعظ ز خبث خلق دهن را نکرده پاک

Дандони худ сифед ба мисвок ме кунад

دندان خود سفید به مسواک می کند

Ман чун з мешукуфта набошам дарин чаман

من چون ز می شکفته نباشم درین چمن

Каз гиряи узри хоҳии ман ток ме кунад

کز گریه عذر خواهی من تاک می کند

Чун субҳ сар занад зи гиребонаши офтоб

چون صبح سر زند ز گریبانش آفتاب

Ҳаркас ба сидқи перҳанӣ чок ме кунад

هرکس به صدق پیرهنی چاک می کند

Имрӯзи ғайри табъи сухани офарини ту

امروز غیر طبع سخن آفرین تو

Соиб ки рутбаи сухан идрок ме кунад

صائب که رتبه سخن ادراک می کند