Теғи забон ба ошиқи ҳайрон чаҳ ме кунад
تیغ زبان به عاشق حیران چه می‌کند
Бо пои хуфтаи хори муғелон чаҳ ме кунад
با پای خفته خار مغیلان چه می‌کند
Як бор сар барор зҷиби қабои ноз
یک بار سر برآر زجیب قبای ناز
Даст маро бибин ба гиребон чаҳ ме кунад
دست مرا ببین به گریبان چه می‌کند
Марҳам ба доғҳои ҷигарсӯзи момнаҳ
مرهم به داغ‌های جگرسوز مامنه
Ин донаҳои сӯхтаи борон чаҳ ме кунад
این دانه‌های سوخته باران چه می‌کند
Беҳудаи даст бар дили мо май наад табиб
بیهوده دست بر دل ما می‌نهد طبیب
Бо шӯри баҳри панҷаи марҷон чаҳ ме кунад
با شور بحر پنجه مرجان چه می‌کند
Дил чун намонад гӯи хираду ҳуши ҳам ммон
دل چون نماند گو خرد و هوش هم ممان
Ин хонаи хароби нигаҳбон чаҳ ме кунад
این خانه خراب نگهبان چه می‌کند
Онро ки ишқ нест чаҳ лиззати з зиндагӣ аст
آن را که عشق نیست چه لذت ز زندگی است
Онро ки ҷон ситон набӯд ҷон чаҳ ме кунад
آن را که جان‌ستان نبود جان چه می‌کند
Матлаби зи сайри бодия аз худ рамидан аст
مطلب ز سیر بادیه از خود رمیدن است
Аз худ рамидаи сайри биёбон чаҳ ме кунад
از خود رمیده سیر بیابان چه می‌کند
Шарми ту чашми банди тмошоиён бас аст
شرم تو چشم بند تماشاییان بس است
Он рӯй шрмноки нигаҳбон чаҳ ме кунад
آن روی شرمناک نگهبان چه می‌کند
Парвонаро сароб буд нури моҳтоб
پروانه را سراب بود نور ماهتاب
Лаби ташнаи ту чашмаи ҳайвон чаҳ ме кунад
لب تشنه تو چشمه حیوان چه می‌کند
Дар кони лаъли лолаи сероб гӯ мабош
در کان لعل لاله سیراب گو مباش
Шамъу чароғи хоки шаҳидон чаҳ ме кунад
شمع و چراغ خاک شهیدان چه می‌کند
Чун дил ба ҷой нест чаҳ ҳосили зи васли ёр
چون دل به جای نیست چه حاصل ز وصل یار
Аз дасти рафтаи себи занхдон чаҳ ме кунад
از دست رفته سیب زنخدان چه می‌کند
Бе мавҷи як сафина ба соҳил наме расад
بی‌موج یک سفینه به ساحل نمی‌رسد
Юсуфи ҳазари зи силии ихвон чаҳ ме кунад
یوسف حذر ز سیلی اخوان چه می‌کند
Шӯри маро ба домани саҳро чаҳ ҳоҷат аст
شور مرا به دامن صحرا چه حاجت است
Ин оташи Фрўҳтаҳи домон чаҳ ме кунад
این آتش فروحته دامان چه می‌کند
Беғам наёфтааст касе васли ғмгсор
بی‌غم نیافته است کسی وصل غمگسار
Соиби шикоят аз ғами ҳиҷрон чаҳ ме кунад
صائب شکایت از غم هجران چه می‌کند