зи меҳр ва моҳ созад сайр , рӯяти чашми равзан ро

ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن را

Ба як шабнам кунад муҳтоҷ , рухсори ту гулшан ро

به یک شبنم کند محتاج، رخسار تو گلشن را

Заъифонро ба чашм кам мубин дар сарфарозӣ ҳо

ضعیفان را به چشم کم مبین در سرفرازی ها

Ки теғи тез бар дорад зи хоки роҳи сӯзан ро

که تیغ تیز بر دارد ز خاک راه سوزن را

зи гардидани сипеҳри сангдилро нест дилгирӣ

ز گردیدن سپهر سنگدل را نیست دلگیری

Ки дар саргаштагӣ бошад кушоди дили фалохан ро

که در سرگشتگی باشد گشاد دل فلاخن را

Назарро барги коҳӣ аз паридан мешавад монеъ

نظر را برگ کاهی از پریدن می شود مانع

Буд бисёр , андаки кулуфтии дилҳои равшан ро

بود بسیار، اندک کلفتی دلهای روشن را

Надорад субҳ бо рухсори отшнок ӯ нурӣ

ندارد صبح با رخسار آتشناک او نوری

Яди Байзои чароғ рӯз бошад нахли эмин ро

ید بیضا چراغ روز باشد نخل ایمن را

Айёри ҳиммати мо паст монад аз пастии гардун

عیار همت ما پست ماند از پستی گردون

Нафас дар сина май сӯзади чароғи зери доман ро

نفس در سینه می سوزد چراغ زیر دامن را

Саховати молро аз дидаи бадбӣн нигаҳ дорад

سخاوت مال را از دیده بدبین نگه دارد

Ба аз дилҷӯеи мӯрон сапандӣ нест хирман ро

به از دلجویی موران سپندی نیست خرمن را

Гронҷонӣ надорад ҳосилӣ дар пилаи гардун

گرانجانی ندارد حاصلی در پله گردون

Ба лангар , санг аз гардиш наяндозад фалохан ро

به لنگر، سنگ از گردش نیندازد فلاخن را

Чу қамарӣ , сарв бо он саркашӣ гирад дар оғӯшаш

چو قمری، سرو با آن سرکشی گیرد در آغوشش

Напечад ҳар ки соиб аз хати таслим , гардан ро

نپیچد هر که صائب از خط تسلیم، گردن را