Баъд аз фано з ҳастӣ мо шӯр шуд баланд

بعد از فنا ز هستی ما شور شد بلند

Аз чӯби дори роят Мансур шуд баланд

از چوب دار رایت منصور شد بلند

Натавон ба хоки хӯни маро поймол кард

نتوان به خاک خون مرا پایمال کرد

Шӯри қиёмати злб гӯр шуд баланд

شور قیامت زلب گور شد بلند

Дар даври хати даҳони тўширин калом шуд

در دور خط دهان توشیرین کلام شد

Гирди шукри зи қофила мӯр шуд баланд

گرد شکر ز قافله مور شد بلند

Аз тарки хонимон ба талабкорӣ кулем

از ترک خانمان به طلبکاری کلیم

Дасти навозиши шаҷар тавр шуд баланд

دست نوازش شجر طور شد بلند

Розӣ ки сар ба меҳри адаб буд умрҳо

رازی که سر به مهر ادب بود عمرها

Охири зи косаи сар Мансур шуд баланд

آخر ز کاسه سر منصور شد بلند

Парвонаи наҷот ба даст оварад чу шамъ

پروانه نجات به دست آورد چو شمع

Дастӣ ки дар дили шаб диҷўр шуд баланд

دستی که در دل شب دیجور شد بلند

Булбули набарди роҳи зи мастӣ ба васли гул

بلبل نبرد راه ز مستی به وصل گل

Чандон ки дасти шохи гул аз давр шуд баланд

چندان که دست شاخ گل از دور شد بلند

Фарёд аз дарозии шбҳости хаста ро

فریاد از درازی شبهاست خسته را

Аз зулфи нолаи дил ранҷур шуд баланд

از زلف ناله دل رنجور شد بلند

Дар дидаи ситораи намаки рехти хоби талх

در دیده ستاره نمک ریخت خواب تلخ

Аз хандаи ниҳон ки ин шӯр шуд баланд

از خنده نهان که این شور شد بلند

Дар ҳеҷ турбатӣ набӯд шамъи хонаи зод

در هیچ تربتی نبود شمع خانه زاد

Аз хоки куштагони ту ин нур шуд баланд

از خاک کشتگان تو این نور شد بلند

Озори халқ агар набӯд барқи хонимон

آزار خلق اگر نبود برق خانمان

Оташ чаро зи хона занбӯр шуд баланд

آتش چرا ز خانه زنبور شد بلند

Чун зулфҳои орӣаи кӯтоҳ гирд нест

چون زلفهای عاریه کوتاه گرد نیست

Ҳар ҳимматӣ ки аз меангур шуд баланд

هر همتی که از می انگور شد بلند

Гулбонги ишқ парда нишин буд солҳо

گلبانگ عشق پرده نشین بود سالها

Аз соиби ин таронаи мастури шдблнд

از صائب این ترانه مستور شدبلند