Рӯзӣ ки захми коҳкшонро рФўкннд

روزی که زخم کاهکشان را رفوکنند

Бар рӯй чоки синаи мо дар Фрўкннд

بر روی چاک سینه ما در فروکنند

Онон ки остин ба ду олам фишонда анд

آنان که آستین به دو عالم فشانده اند

Болини зи дасти кӯтаҳи худ чун сабу кунанд

بالین ز دست کوته خود چون سبو کنند

Дардии кашони зи оинаи хишт дида анд

دردی کشان ز آینه خشت دیده اند

Розӣ ки дар ҳақиқати он гуфтугӯ кунанд

رازی که در حقیقت آن گفتگو کنند

Аз дили ғубори ғам ба гиристан наме равад

از دل غبار غم به گریستن نمی رود

Ин хонаро ба сайл магар рафт врў кунанд

این خانه را به سیل مگر رفت ورو کنند

Доим ба иззатанд касоне ки чун гуҳар

دایم به عزتند کسانی که چون گهر

Аз чашмасор оби рухи худ вузӯ кунанд

از چشمه سار آب رخ خود وضو کنند

Гавҳар фурӯз уқда тбхол ме шавад

گوهر فروز عقده تبخال می شود

Обӣ ки қатраи қатра ба ҳалқ сабу кунанд

آبی که قطره قطره به حلق سبو کنند

Оташи сазои дида бе шарми мо надод

آتش سزای دیده بی شرم ما نداد

Моро магар ба номаи мо рӯбарӯ кунанд

ما را مگر به نامه ما روبرو کنند

Соиби гуҳар ба чашми садаф мардумак шавад

صائب گهر به چشم صدف مردمک شود

Дар баҳр агар гилӣми маро шустушӯ кунанд

در بحر اگر گلیم مرا شستشو کنند