Чашм тамаъ надӯхта ҳирсам ба моли ҳинд

چشم طمع ندوخته حرصم به مال هند

Поем ба гули фурӯ шуда аз бршколи ҳинд

پایم به گل فرو شده از برشکال هند

Чун мавҷ май пурди дилам аз баҳр зинда равад

چون موج می پرد دلم از بهر زنده رود

Обӣ намехӯрд дилам аз бар школи ҳинд

آبی نمی خورد دلم از بر شکال هند

эй хоки серумаи хез ба фарёд ман барис

ای خاک سرمه خیز به فریاد من برس

Шуд серумаи устихони ман аз хокмоли ҳинд

شد سرمه استخوان من از خاکمال هند

Буии ситораи сӯхтагӣ бар машом хӯрд

بوی ستاره سوختگی بر مشام خورد

Рӯзӣ ки дӯд кард ба мағзами хаёли ҳинд

روزی که دود کرد به مغزم خیال هند

Сармояи қаноати ман лухти дил бас аст

سرمایه قناعت من لخت دل بس است

Чашми тамаъ сиёҳ насозам ба моли ҳинд

چشم طمع سیاه نسازم به مال هند

Рӯзӣ ки ман буруни рӯм аз ҳинди бршкол

روزی که من برون روم از هند برشکال

Бо садҳазори чашми бгрид ба холи ҳинд

با صدهزار چشم بگرید به خال هند

Соиб ба ғайри хомаи шкрФшони ту

صائب به غیر خامه شکرفشان تو

Имрӯз кист тӯтии шукри мақоли ҳинд

امروز کیست طوطی شکر مقال هند