Онро ки дар ҷигари нафаси оташин буд

آن را که در جگر نفس آتشین بود

Хуршеди осмони вчроғи замин буд

خورشید آسمان وچراغ زمین بود

Чун моҳи ҳасани сохта беш аздўҳФтаҳ нест

چون ماه حسن ساخته بیش ازدوهفته نیست

Морои назар ба ҳасани худои офарин буд

مارا نظر به حسن خدا آفرین بود

Маълум шуд зхўоби гарони гузаштагон

معلوم شد زخواب گران گذشتگان

Косўдгии наҳуфта ба зери замин буд

کآسودگی نهفته به زیر زمین بود

Рӯзӣ ба обрӯӣ наёбанд хокён

روزی به آبروی نیابند خاکیان

Ризқи танур аз қафаси оташин буд

رزق تنور از قفس آتشین بود

Чун офтоб ҳар ки ннозд ба эътибор

چون آفتاب هر که ننازد به اعتبار

Гар бар фалак равад назараш бар замин буд

گر بر فلک رود نظرش بر زمین بود

Он хирмани гулӣ ки назар нест муҳаррамаш

آن خرمن گلی که نظر نیست محرمش

Мапаснд беҳиҷоб дар оғӯши зин буд

مپسند بی حجاب در آغوش زین بود

Чун барқу боди давлати дунёи сбкрўст

چون برق و باد دولت دنیا سبکروست

Дар дасти деви як ду се рӯзии нигин буд

در دست دیو یک دو سه روزی نگین بود

Гӯйанд суннатаст ки дар вақти эҳтизор

گویند سنت است که در وقت احتضار

Зикри баланди вирди забони ҳазин буд

ذکر بلند ورد زبان حزین بود

Чун зикрро баланд нагӯем рӯзи вшб

چون ذکر را بلند نگوییم روز وشب

Морокаҳи ҳрнФси нафаси вопасин буд

ماراکه هرنفس نفس واپسین بود

Ҷон тоза шуд з рӯй ърқнок ӯ маро

جان تازه شد ز روی عرقناک او مرا

Борони нарми рӯзии мағзи замин буд

باران نرم روزی مغز زمین بود

Соиб сабур бош ки то ёр хўшдл аст

صائب صبور باش که تا یار خوشدل است

Ошиқ ҳамеша хастау зору ҳазин буд

عاشق همیشه خسته و زار و حزین بود