Ғайр аз дили ду ним ки хандони чўпстаҳ буд

غیر از دل دو نیم که خندان چوپسته بود

Бар ҳар дарӣ ки рӯй ниҳодем баста буд

بر هر دری که روی نهادیم بسته بود

Қисмати нигар ки тӯтӣ бе толеъи маро

قسمت نگر که طوطی بی طالع مرا

Рӯй сухан ба оинаи занги баста буд

روی سخن به آینه زنگ بسته بود

Қаҳт сухан надошт маро аз сухан хамӯш

قحط سخن نداشت مرا از سخن خموش

Ин ришта аз гаронии гавҳари гусаста буд

این رشته از گرانی گوهر گسسته بود

Бахти сиёҳи пардаи чашм ҳасуд шуд

بخت سیاه پرده چشم حسود شد

Ин ҷғд дар харобаи мопии хуҷаста буд

این جغد در خرابه ماپی خجسته بود

Дилҳо аз он мусаххар ман шуд ки ҳамчуи зулф

دلها از آن مسخر من شد که همچو زلف

Парвози ман ҳамеша ба боли шикаста буд

پرواز من همیشه به بال شکسته بود

Девор шуд миёни ман вотши ҷҳим

دیوار شد میان من وآتش جحیم

Гирди хиҷолатӣ ки ба рӯем нишаста буд

گرد خجالتی که به رویم نشسته بود

Рӯзӣ ки буд дили зи камари бастагони ту

روزی که بود دل ز کمر بستگان تو

Аз каҳкашони сипеҳри миёни ронбстаҳ буд

از کهکشان سپهر میان رانبسته بود

Соиб набохт лангари сабр аз ҷафои чарх

صائب نباخت لنگر صبر از جفای چرخ

Чун кӯҳи зери теғ ба тамкин нишаста буд

چون کوه زیر تیغ به تمکین نشسته بود