Чун ғамзаи ту бар сар бедод ме равад

چون غمزه تو بر سر بیداد می‌رود

Осоиш аз қаламрав эҷод ме равад

آسایش از قلمرو ایجاد می‌رود

Сарв аз чамани бурун ба дил шод ме равад

سرو از چمن برون به دل شاد می‌رود

Озода ҳар ки май зайд озод ме равад

آزاده هر که می‌زید آزاد می‌رود

Дил чист каз фишор муҳаббат нагардад об

دل چیست کز فشار محبت نگردد آب

ӣнҷои сухани зи байза фӯлод ме равад

اینجا سخن ز بیضه فولاد می‌رود

Гардуни зи сахти рӯеи мо тунд ва саркаш аст

گردون ز سخت‌رویی ما تند و سرکش است

Аз кӯҳсори сайл ба фарёд ме равад

از کوهسار سیل به فریاد می‌رود

Ҳар булбулӣ ки сар ба таҳи бол худ кашид

هر بلبلی که سر به ته بال خود کشید

Пайвастаи зери чатр призод ме равад

پیوسته زیر چتر پریزاد می‌رود

Ҳоҷат ба ҳалқа нест дар боз карда ро

حاجت به حلقه نیست در باز کرده را

Сӯфии абас ба ҳалқа иршод ме равад

صوفی عبث به حلقه ارشاد می‌رود

Бар тоҷ дил манеҳ ки пар аз бод нихват аст

بر تاج دل منه که پر از باد نخوت است

Бар тахт дил мабанд ки бар бод ме равад

بر تخت دل مبند که بر باد می‌رود

Дар банд чарх нест умеди фироқи бол

در بند چرخ نیست امید فراغ بال

Ҷавҳари куҷои зи байза фӯлод ме равад

جوهر کجا ز بیضه فولاد می‌رود

Пайванди рӯҳи нгслд аз ҷисми зери хок

پیوند روح نگسلد از جسم زیر خاک

Ин дом кӣ зи хотир сайёд ме равад

این دام کی ز خاطر صیاد می‌رود

Сайди рамидае ки ба ваҳшат гирифт инс

صید رمیده‌ای که به وحشت گرفت انس

Аз ёди пеши дида сайёд ме равад

از یاد پیش دیده صیاد می‌رود

Ин мекашад маро ки азин турфаи сайдгоҳ

این می‌کشد مرا که ازین طرفه صیدگاه

Корами тамом ношуда ҷаллод ме равад

کارم تمام ناشده جلّاد می‌رود

Дар хоки тухми сӯхтааш сабз ме шавад

در خاک تخم سوخته‌اش سبز می‌شود

Аз хирманӣ ки барқи фано шод ме равад

از خرمنی که برق فنا شاد می‌رود

Соиб хамӯш бош ки он нохудои тарс

صائب خموش باش که آن ناخدای ترس

Аз дод беш бар сар бедод ме равад

از داد بیش بر سر بیداد می‌رود