Зоҳид ба каъба бо сар ва дастор ме равад

زاهد به کعبه با سر و دستار می‌رود

Ин масти байн ки рӯй ба девор ме равад

این مست بین که روی به دیوار می‌رود

Зон шохи гули шикеби ман зор ме равад

زان شاخ گل شکیب من زار می‌رود

Зини дасту тозӣонаи дил аз кор ме равад

زین دست و تازیانه دل از کار می‌رود

Осӯдаанд мурдаи дилон аз саволи ҳашар

آسوده‌اند مرده‌دلان از سؤال حشر

Ин эътироз бо дил бедор ме равад

این اعتراض با دل بیدار می‌رود

Мансур сар гузошт дарин роҳ , барнагашт

منصور سر گذاشت درین راه، برنگشت

Зоҳиди дарин ғамаст ки дастор ме равад

زاهد درین غم است که دستار می‌رود

Дар коҳиши вуҷӯд ба ҷон саъй ме кунад

در کاهش وجود به جان سعی می‌کند

Чун хомаи ҳарки аз пай гуфтор ме равад

چون خامه هرکه از پی گفتار می‌رود

Корӣ ба завқи бӯса рибоӣ наме расад

کاری به ذوق بوسه‌ربایی نمی‌رسد

Дилҳои шаби насим ба гулзор ме равад

دل‌های شب نسیم به گلزار می‌رود

Кор хушӣаст шуғли муҳаббат вале чаҳ суд

کار خوشی است شغل محبت ولی چه سود

Каз ҳасани кори дасту дил аз кор ме равад

کز حسن کار دست و دل از کار می‌رود

Тарсондааст чашми туро ва ҳам бе ҷигар

ترسانده است چشم ترا و هم بی‌جگر

Варна бараҳнаи гул ба сар хор ме равад

ورنه برهنه گل به سر خار می‌رود

Равшангари вуҷӯд буд ормидгӣ

روشنگر وجود بود آرمیدگی

Ойӣнааст об чу ҳамвор ме равад

آیینه است آب چو هموار می‌رود

Ин он ғазал ки мавлавӣ рӯм гуфта аст

این آن غزل که مولوی روم گفته است

« ин нафаси нотиқаи пай гуфтор меравад »

«این نفس ناطقه پی گفتار می‌رود»